'Ik heb zoveel kinderen gezien, zoveel kinderen'

Al 75.000 doden zijn in massagraven gelegd, tienduizenden zullen volgen. Uit grafheuvels steken handen en voeten. Een nachtmerrie.

Haïti wil tentendorpen oprichten buiten de hoofdstad Port-au-Prince om onderdak te bieden aan 500.000 overlevenden van de aardbeving. Honderdduizend mensen zullen in eerste instantie naar tien nederzettingen nabij de voorstad Croix Des Bouquets worden gestuurd, aldus de minister van binnenlandse zaken, Paul Antoine Bien-Aime. Hij gaf geen tijdschema, maar zei dat dit op korte termijn zal plaatsvinden.

Anderhalf miljoen mensen zouden hun huis verloren hebben. Maar de tentenkampen vormen een zeer tijdelijke ’oplossing’, omdat zij geen uitkomst bieden als in mei het regenseizoen begint. Tienduizenden overlevenden lopen nog met onbehandelde, etterende wonden rond. In de overbelaste klinieken moeten patiënten dagenlang wachten, velen sterven aan bloedvergiftiging voordat een arts naar hen heeft kunnen kijken. Een kwart miljoen mensen hebben acuut hulp nodig.

Het dodencijfer wordt geschat op 200.000, zo heeft de Haïtiaanse regering aan de Europese Commissie gemeld. Tot nu toe zijn 75.000 lichamen in massagraven begraven. Ook gisteren werden op een heuvel ten noorden van Port-au-Prince slachtoffers van de aardbeving met honderden tegelijk begraven. De ontbindende lijken moeten snel onder de grond om de verspreiding van ziektes tegen te gaan.

De tijd ontbreekt om de doden te registreren en niet al te diep onder de grond te stoppen, zodat ze later door nabestaanden kunnen worden gevonden. „Als wij foto’s zouden maken, zou je ze toch niet kunnen herkennen”, zegt de 39-jarige Luckner Clerzier, een van mensen die de doden begraven. Ze zijn getraumatiseerd door de niet-aflatende stroom lijken die zij onder de grond moeten stoppen. „Ik heb zoveel kinderen gezien, zoveel kinderen. Ik kan er ’s nachts niet van slapen, en als ik slaap is het een constante nachtmerrie”, zegt Foultone Fequiert (38). „Gisteren alleen kreeg ik tienduizend lichamen te verwerken.” Uit de met kalk afgedekte grafheuvels steken aan alle kanten handen en voeten naar buiten. De arbeiders doen hun best alles goed af te dekken, maar dat blijkt onmogelijk, zegt Clerzier. „Er zijn er gewoon te veel.”