Kou kent vele verrassingen. Hoe soepel je uitglijdt op een vingerhoedje sneeuw. Hoe vlug vingers zonder wanten in de buitenlucht doodgaan. Dat iedereen opeens knus met elkaar praat in plaats van met mobieltjes. Liefst natuurlijk over De Tocht. Of 'ie doorgaat. Of toch niet. Het is koud, ouderwets gezellig koud en Den Haag, dierenpolitie, PVV en Eurocrisis kunnen wachten.
In huis levert de winter al even onverwachte taferelen op. Mijn ventilatieregime is teruggebracht tot bijna nul. Liever een kamer die muf maar boven het vriespunt is dan fris bij min vijftien. Met het raam dicht slapen blijkt opeens veel minder ranzig dan altijd gedacht en met de ijsbloemen op de ramen is poetsen iets waaraan ik pas weer ga denken als het warm wordt. Ik begrijp plotseling die Grote Schoonmaak van vroeger. Geen dekbed wordt nog gelucht, geen keukenraam opgezet dus als straks de lente komt hebben we wat in te halen.
Maar nu is het winter en kan, zal en moet er geschaatst, gewandeld, gesleed en gesneeuwpopbouwd worden. Het 'Nu of Nooit'-gevoel, vóór we straks als vanouds in onze regenjassen door onvermijdelijk miezerweer sjokken, geeft een fantastisch excuus om alle vervelende klussen zorgeloos op te schorten. Het helpt dat mooie kleren met deze temperaturen in de kast blijven. Ik loop al twee weken in mijn warmste wollen trui en schaatskleren kunnen heel vaak worden gebruikt zonder ze te wassen.
Toch dreigen de raderen van mijn huishouden vast te lopen en jammer genoeg heb ik geen inwonende kabouters die het werk van me overnemen. Een uitgestorven ijskast, overstromende wasmanden, een tsunami aan achterstallige administratie, sinds twee weken niet gewassen haren en ook verder overal viezigheid manen me tot actie. 'Bijhouden!' riep mijn vader vroeger over het gehate onderhoud aan het huis, wat inmiddels in mijn familie een gevleugeld woord is voor alles waar een mens een pesthekel aan heeft maar dat van tijd tot tijd moet gebeuren. 'Bijhouden!' Ik weet wel wat leukers. Maar plan - hup! - boodschappen, draai een was, werk rekeningen de deur uit en flodder met de Griekse slag het huis door. In dit geval houdt dat in: planten water geven, vuilnisbakken legen, opgehoopte rommel terugleggen, trap dweilen, een doekje langs tafel en wc halen en tot slot een schone hand-, thee- en vaatdoek ophangen.
Als ik 's avonds thuis kom geeft mijn ogenschijnlijk opgeruimd ogende huis het heerlijke signaal 'schoon'. Klus geklaard. Blijkbaar maakt het niet uit of ik drie uur stevig heb geboend of in een luttele drie kwartier de ergste troep heb weggewerkt. Die Grieken zijn zo gek nog niet. Ik ga lekker schaatsen.
U ook? Reacties hier, op gidspost@trouw.nl of via www.twitter.com/DietGroothuis
Trouw 11-2 2012