weblog Vrijdag in Erbil is als zondag in Nederland. De straten die op werkdagen gevuld zijn met allemaal witte auto's, zijn nu vrijwel leeg.

Er is enige drukte rond de moskeeën die we in de auto van Haimen Bakir passeren maar dan heb je het ook wel gehad. Haimen laat me vanochtend het centrum van Erbil zien met als absoluut hoogtepunt de citadel. Sinds 2007 wordt er in samenwerking met UNESCO gewerkt aan restauratie van de eeuwenoude citadel die een terrein groter dan elf hectare beslaat. De oudste sporen van menselijke beschaving op deze locatie gaan terug tot 5000 voor Christus. Tijdens de restauratie woont er niemand in de citadel maar als deze klaar is, zal het worden bewoond en een archeologische trekpleister zijn die mensen uit de hele wereld naar Erbil lokt.

In de middag gebruiken we de lunch in restaurant Dawa dat enkele jaren terug is gebouwd op de plaats waar vroeger een legerplaats van Saddam Hoessein was gesitueerd. Bij de aanleg van het park dat er nu is, zijn er op verschillende plaatsen stoffelijke resten gevonden. Het vermoeden is dat daar militairen wegens insubordinatie zijn geëxecuteerd. In de verte zie ik nieuwe hotels en kantoorkolossen verrijzen. De meeste bouwprojecten worden uitgevoerd door bouwondernemingen uit Turkije. Als ik vraag hoe het kan dat de economische banden tussen Turkije en Koerdistan zo sterk zijn maar de politieke verhoudingen zo slecht, is het antwoord simpel: het gaat hier over Turkse Koerden die bouwen. Desondanks is er wrevel bij de bevolking die het gevoel heeft dat werk en economisch gewin op deze wijze dit deel van Koerdistan uitvloeit.

Mijn gastheren van de KDP spreken allemaal uitstekend Engels en zijn hoog opgeleid. Ze hebben dan ook zonder uitzondering lang in het buitenland gewoond en gewerkt. Hajar Sadoon komt uit Londen en Delawar Ajgey woonde in Denemarken. Beide hebben hun perspectieven daar opgegeven om een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van Koerdistan. Echte idealisten als je het mij vraagt.

In Erbil zijn buiten het centrum verschillende 'villages' en we bezoeken 'the English Village'. Het is een ommuurde wijk met bewaking aan de poort. Er staan mooie huizen die aan de goudkust van Wassenaar niet zouden misstaan. Ze zijn gehuurd door buitenlandse bedrijven die er hun hogere werknemers laten wonen. Op één van de huizen prijkt de naam van bouwbedrijf 'Rotterdam co.' Behalve 'the English Village' is er ook een 'American Village', een 'Italian Village' en vast nog meer. Veel interessanter vind ik de christelijke wijk Aynkawa. Hier tref ik kerken, christelijke kinderopvang en andere voorzieningen met christelijke signatuur. Koerdistan schijnt een veilig heenkomen te bieden voor christenen die zich in andere delen van Irak onveilig voelen. Volgens Delawar zijn er wel 200.000 christen naar Koerdistan gekomen om daar in alle rust te kunnen leven.

De vrijdagsrust wordt in Koerdistan gerespecteerd zoals bij ons de zondagsrust. Er is tijd voor gebed, familiebezoek en een uitje. Morgen zal ik politieke gesprekken voeren en naar het gebied Barzan reizen om met de lokale bevolking te praten.