In Trouw (7 januari) pleit hoogleraar Toine Smits voor een modernere omgang met wateroverlast. De ontwikkelingen in het hoogwaterbeleid van Nederland de afgelopen decennia zijn blijkbaar aan diens zicht voorbijgegaan. Na de wateroverlast begin jaren negentig is een enorme omslag gemaakt.

Sinds eind vorige eeuw werkt Rijkswaterstaat samen met provincies, gemeenten en waterschappen aan het programma 'Ruimte voor de rivier'. In het belang van droge voeten voeren we de Maaswerken uit en zijn de zwakke schakels langs de kust aangepakt. En inmiddels heeft het tweede Deltaprogramma het daglicht gezien. Kortom, we zijn effectief en toekomstgericht bezig ons land voor te bereiden op een stijgende zeespiegel en extreme waterstanden, zowel hoog als laag.

Zo worden ruim dertig werken uitgevoerd die waterveiligheid combineren met recreatie en natuur. De dijkteruglegging bij Nijmegen bijvoorbeeld. De Waal wordt ter hoogte van het stadscentrum verbreed, er komt een eiland in de Waal voor woningbouw en recreatie en aan de oevers ontstaat ruimte voor natuurontwikkeling. Een ander voorbeeld is de herintroductie van de boerderijterp in de Overdiepsepolder (Noord-Brabant). Rijkswaterstaat legt met aannemers en de boeren in het gebied terpen aan die de gebouwen en het vee beschermen bij hoog water. Zodra de weilanden onder lopen, wordt het vee op de terp gestald. Oud idee, nieuwe uitvoering.

Deze aanpak typeert de moderne, toekomstgerichte manier waarop we werken aan onze waterveiligheid. Projecten waar we terecht miljarden euro's voor uittrekken. Onze waterveiligheid is en blijft een prioriteit.

Lees ook: 'De klassieke aanpak van waterbeheer werkt niet meer'