Monarchie

Eigenlijk was ik van plan mij aan te sluiten bij de zwijgende meerderheid die licht ontroerd heeft gekeken naar de verloving van Willem-Alexander en Máxima. De zwijgende meerderheid die elke dertigste april enthousiast feestend kleur geeft aan onze straten, de meerderheid die soms even stem krijgt bij elk onderzoek naar de populariteit van ons koningshuis.

Na het lezen van het weinig koninklijke artikel van Han Leroi moet ik echter even tegen de republikeinse bries instormen ('Willem-Alexander bespreekt alles met zijn vrouw', Podium, 12 april). Het staat een ieder vrij om voor of tegen de monarchie en erfrecht te zijn. In een democratie gelden echter wel regels voor de wijze waarop je je mening kenbaar maakt. Het 'volk' dat achter Máxima staat simpelweg afschilderen als dom en misleid, past niet in die traditie. Maar goed, die misstap kan ik Leroi nog wel vergeven. Al was het alleen maar vanwege zijn ijzersterke grap dat de politieke partijen, best bereid en in staat zouden zijn een integere kandidaat naar voren te schuiven, in plaats van de thans regerende 'schrikbeelden' als Kok, Dijkstal en Jorritsma. Werkelijk schunnig vind ik zijn insinuatie aan het slot van zijn oprisping. 's Lands toekomstige koning heeft met zijn uitspraken over de zogenaamd onafhankelijke bron een vergissing gemaakt, waarvoor hij publiekelijk zijn excuses heeft aangeboden, onderstreept door zijn verloofde ('hij was een beetje dom'). Om op grond daarvan onze kroonprins als immoreel af te schilderen, en hem geestelijke verwantschap te verwijten met het misdadige regime in Argentinië, kan op zijn best als stupiditeit en op zijn slechtst als laster worden beoordeeld.