Marie Rose Morel: Vlaanderens hartendief

Ze had alles mee: achtergrond, intelligentie, ambitie en uiterlijk. Maar ze koos de verkeerde partij en moest die met ruzie weer verlaten.

Vlaanderen leefde mee met Marie-Rose Morel. In een wekelijkse column in de populaire krant Het Laatste Nieuws deed de omstreden politica, ex-miss en moeder van twee zoontjes verslag van haar laatste maanden. Een week geleden was de toon ineens weer hoopvol, maar de volgende dag stierf ze, 38 jaar oud.

Marie-Rose Morel had een bevoorrechte jeugd in Merksem bij Antwerpen, als tweede dochter van een zakenman en een journaliste. Haar vader was actief in de katholieke partij CVP, in de jaren zeventig en tachtig nog de grote macht in Vlaanderen. Politiek was thuis altijd aanwezig.

Ook haar uiterlijk had ze mee en Morel wist dat. Op 19-jarige leeftijd werd ze gekozen tot ’aardbeiprinses’, een jaar later werd ze Miss Vlaanderen. Ook toen de kanker haar eenmaal te pakken had kwam ze altijd mooi te voorschijn, met een pruik op, of een fleurige sjaal om het hoofd. ’Morel ontvangt het bezoek bij de open haard, in een dikke trui, spijkerbroek en op roze sloffen met schaapjes erop’, schreef deze krant ruim een jaar geleden. „Mooie sloffen, toch?” was haar reactie na lezing van het interview.

Maar het zachtaardige imago botste met haar politieke stellingname: als politica van het extreem-rechtse Vlaams Belang kon ze keihard uithalen naar alles wat links, allochtoon en vooral islamitisch was. De islam voert „een guerrilla in onze steden”, zei ze, er moest een immigratiestop komen en een keihard uitzettingsbeleid.

Haar politieke carrière begon bij de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA), destijds een splinterpartij, pro-Vlaams maar niet extreem-rechts. Ze kende initiatiefnemer Bart De Wever uit de tijd dat ze beiden geschiedenis studeerden in Antwerpen. Morel was niet alleen jong en blond, maar ook slim en hoogopgeleid.

Ze was afgestudeerd op een thesis over Fort Breendonk, vanwaar in de Tweede Wereldoorlog Belgische joden naar de concentratiekampen werden afgevoerd. Toch sloot ze zich enkele jaren later aan bij het Vlaams Blok, een partij met stevige wortels in de collaboratie. „Heel Vlaanderen heeft die historische band”, zo bagatelliseerde ze de kwestie.

De keuze voor ’het blok’, later omgedoopt in Vlaams Belang, lijkt achteraf opportunistisch. Morel wilde zo graag verder in de politiek en bij de N-VA zat er geen schot in. Ze haalde 19.000 stemmen bij de federale verkiezingen in 2003, helemaal niet slecht, maar te weinig voor een zetel.

Haar succes viel op bij andere partijen. De christen-democraten probeerden haar binnen te halen, maar daar voelde de rebelse Morel niets voor. VB-leider Filip Dewinter had meer succes. Hij raakte met zijn buurtgenote in gesprek terwijl ze allebei de hond uitlieten. Ze maakten zich beiden zorgen over de plannen voor een asielzoekerscentrum in de buurt.

Met 65.000 stemmen wordt Morel in 2004 verkozen in het Vlaams parlement. Ze heeft alles wat het Vlaams Belang mist: vrouwelijke charme en een sprankelende uitstraling. Ze kan de partij, die kort daarvoor veroordeeld was vanwege racisme, weer aantrekkelijk maken.

Maar Morel gaat zich ergeren aan de harde, schreeuwerige stijl van Filip Dewinter. Met partijvoorzitter Frank Vanhecke probeert ze intern bij te sturen, wat haar door de oudgedienden niet in dank wordt afgenomen. De gevestigde machten in de partij keren zich tegen haar en ze krijgt bijnamen als Mata Hari en Yoko Ono.

Ook op persoonlijk vlak komen de problemen. Haar huwelijk met een chirurg loopt spaak. Kort na de geboorte van hun tweede zoontje vraagt ze echtscheiding aan. Vanhecke en Morel voelen zich door de vele roddels gedwongen om hun relatie publiekelijk te ontkennen.

Begin 2009, ze is dan 36, maakt Morel bekend dat ze baarmoederkanker heeft in een gevorderd stadium. De overlevingskans is klein, maar de behandeling slaat aan en een half jaar later is ze weer helemaal genezen.

Ze pakt haar politieke carrière weer op en probeert ondervoorzitter van de partij te worden, zonder succes. In juli 2010 stapt ze uit de partij.

Achteraf gezien had ze beter bij de N-VA van studiegenoot Bart De Wever kunnen blijven. Die partij maakt sinds 2009 een steile opgang bij de Vlaamse kiezers. Maar een terugkeer is uitgesloten, vanwege het cordon sanitaire. Voor andere partijen is samenwerking met het Vlaams Belang, waar bij ieder congres steevast ’eigen volk eerst’ wordt gescandeerd, taboe. Ex-VB’ers zijn nergens welkom.

In augustus is de kanker terug. De dokters maken al snel duidelijk dat genezing niet meer mogelijk is, maar Morel geeft niet op. Ze stort zich in allerlei alternatieve behandelingen. ’Vechten tot de laatste seconde is de enige optie’, schrijft ze in november nog in een email.

Daarin haalt ze ook uit naar ’de nieuwe mama’, de tweede echtgenote van haar ex-man. De echtscheiding is ontaard in een slepende ruzie over de omgang met de kinderen en het gebruik van het huis.

Op 8 januari trouwen Morel en Vanhecke in stilte. Een maand na de bruiloft overlijdt ze, in het bijzijn van haar man, ouders en zus.

Zaterdag namen ruim tweeduizend mensen afscheid van Marie-Rose Morel, in de kathedraal van Antwerpen. Ze lag in een kist onder de Vlaamse leeuwenvlag en werd toegesproken door haar studievriend Bart De Wever, die zijn spijt betuigde dat ’banale zaken als partijpolitiek en trots’ hen uit elkaar gedreven hadden.

„Je kon mensen in een oogwenk betoveren, met de natuurlijke charme die je zo overvloedig bezat”, zei De Wever. Hij noemde Morel daarom „de hartendief van Vlaanderen”. De Wever verbaasde zich ook over haar gedrevenheid. „Ik heb me dikwijls afgevraagd op welke kerncentrale jij eigenlijk aangesloten was, want zo’n onuitputtelijke energie heb ik nooit bij iemand gezien.”

Marie-Rose Morel werd geboren op 26 augustus 1972 in Antwerpen. Ze stierf op 8 februari 2011 in Wilrijk.