Een delta, een duin, een bos, en dan?

Groot denkend, ziet Johan van de Gronden drie parken in Nederland: de delta, de duinen, en het bos. De directeur van het Wereld Natuur Fonds Nederland heeft daarmee geen revolutionaire, maar wel een prikkelende gedachte geopperd. Maar wat is die gedachte waard?

Het is opmerkelijk om de directeur van het Wereld Natuur Fonds (WNF) te horen afgeven (in de krant van gisteren) op het streven naar behoud van soorten. Want was WNF niet de organisatie die groot is geworden door in de bres te springen voor ieder aaibaar dier dat met uitsterven werd bedreigd? Ja, maar Van de Gronden is een betrekkelijke nieuweling in de wereld van de natuurorganisaties. En hij heeft het lef om tegen conventies in te gaan.

Onlogisch is zijn suggestie niet. Als je van een afstand naar Nederland kijkt, is dat inderdaad wat je ziet: een rivierdelta en een duingebied. En dan nog een stukje bos.

Het grote denken in grote gebieden, dat Van de Gronden bepleit, is dan ook zo gek niet. Maar dat grote denken zit ook in de ecologische hoofdstructuur waaraan Nederland bouwt en die vele kleine natuurgebieden verbindt.

En als je de drie parken van Van de Gronden gaat uitwerken, zou je heel goed in hetzelfde, zo verfoeide, technocratische vaarwater terecht kunnen komen.

Daar komt bij dat groot denken nog niet betekent dat de publieke opinie, nu zo cynisch, meteen weer gewonnen is voor natuurbehoud.

Van de Gronden zet zijn gebieden weliswaar ruim open voor fietser en wandelaar, maar denken in grote structuren wordt nu juist gezien als een van de oorzaken van het verdwijnende draagvlak voor natuurbeleid. De kleine natuur om de hoek zou voor mensen veel belangrijker zijn.

Kortom, het pleidooi van Van de Gronden roept veel vragen op. De waarde ervan zit vooral in de aanval op bestaande structuren en gewoonten. De prioriteit die wordt gegeven aan het behoud van iedere soort die in onze kleine delta voorkomt, wordt door Van de Gronden terecht op de korrel genomen.

Dat geldt ook voor de institutionele structuur die er voor het natuurbeleid is gegroeid. Van de Gronden roemt – terecht – de kennis en ervaring die voorhanden zijn bij Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten. Maar hij waarschuwt – even terecht – dat oude structuren nieuw denken in de weg kunnen staan.

Het is daarom de moeite waard zijn weidse blik op delta, duin en bos kritisch te volgen.