Ook Israël heeft baat bij een stabiel buurland

De geschiedenis heeft geleerd dat bezetting, geweld en ontkenning van elkaars bestaansrecht niet tot vrede leiden.

De erkenning van een onafhankelijke Palestijnse staat is opnieuw onderwerp van een politiek verhitte discussie nu het Amerikaanse Congres een resolutie heeft aangenomen die pleit tegen erkenning van een door de Palestijnen zelf uitgeroepen staat. In reactie hierop heeft de Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) behalve de Europese Unie, nu ook voor het eerst afzonderlijke EU-lidstaten opgeroepen een Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 te erkennen, ongeacht de status van het vredesproces met Israël.

Deze oproep volgt op een eerdere uitspraak van de Palestijnse president Mahmoed Abbas dat als er geen vooruitgang in het vredesproces zou worden geboekt, hij zou moeten nadenken over zijn ontslag en het opheffen van de PNA.

Om deze uitspraak te begrijpen, moet men zich realiseren dat hij de gekozen president is van een volk dat al ruim 60 jaar wacht op vrede. Een volk dat na de Oslo-akkoorden van 1993 hoop kreeg, die echter is vervaagd na de hernieuwde weigering van Israël om te stoppen met het bouwen van nederzettingen in de Palestijnse gebieden, ondanks herhaalde oproepen hiertoe door de internationale gemeenschap. President Abbas heeft daarentegen – en met hem het overgrote deel van de Palestijnse bevolking – de laatste jaren alles gedaan wat door de internationale gemeenschap werd gevraagd.

Uiteraard is het ontmantelen van zijn regering niet de door president Abbas gewenste uitkomst. De huidige PNA is een fase in de totstandkoming van een onafhankelijke staat naast Israël. Echter, als er tijdens onderhandelingen geen blijk van wordt gegeven dat deze er ooit zal komen, dan kan de PNA zichzelf inderdaad net zo goed opheffen. Hierdoor zal Israël worden gedwongen om de Palestijnse bezette gebieden en hun bevolking te behandelen volgens het internationaal recht. De uitspraak van Abbas is dus in feite een oproep aan Israël, de VS en de internationale gemeenschap om het vredesproces te redden, de Palestijnse staat te verwezenlijken en de Palestijnse bevolking niet te laten vallen.

De geschiedenis heeft geleerd dat bezetting, geweld en ontkenning van elkaars bestaansrecht niet tot vrede leiden. Vrede ontstaat wel door wederzijdse erkenning en acceptatie. De huidige situatie in het Midden-Oosten doet niemand goed, behalve radicale groepen die gedijen bij instabiliteit.

Dit conflict heeft al te lang geduurd, waarbij te veel bloed is vergoten. Het is de hoogste tijd dat de internationale gemeenschap echte druk op Israël uitoefent om te zorgen dat het vredesproces tot een goed einde wordt gebracht. Zij moet president Abbas helpen bij het realiseren van de Palestijnse staat, en ervoor zorgen dat het – nu slepende – vredesproces leidt tot een versterkte PNA in plaats van het door de president geschetste scenario.

Ook Israël heeft baat bij een Palestijnse staat, aangezien het veel veiliger is om een stabiel, democratisch buurland te hebben in plaats van een chaotische en wetteloze omgeving. Zoals vervat in het Arabische Vredesinitiatief, zou Israël bij terugtrekking uit de bezette gebieden worden erkend door 57 Arabische en islamitische staten, die tevens de betrekkingen met Israël zouden normaliseren. In 57 nieuwe hoofdsteden zouden Israëlische vlaggen worden gehesen. Alleen zo kan Israël leven in een staat met veilige, erkende grenzen, en de Palestijnen met een ferm gevoel van eigenwaarde in hun eigen staat Palestina.