Trainingsmissie heel goed te verdedigen, al blijven er twijfels over

Het zeer boeiende debat gisteren en eergisteren tussen Kamer en kabinet over de politiemissie naar het noorden van Afghanistan laat toch een ongemakkelijk gevoel achter.

Uiteindelijk bleef als centraal punt achter de vraag in hoeverre de Nederlandse regering bij de Afghaanse regering en de lokale autoriteiten garanties af kan dwingen dat door Nederlandse trainers opgeleide Afghaanse politiemensen ook in de wat verdere toekomst slechts ingezet zullen worden voor zuivere politietaken en niet zullen worden ingezet tegen de taliban.

Die discussie zou kunnen suggereren dat in relatief rustiger regio’s in een land als Afghanistan een onderscheid te maken valt tussen militaire taken en politieoptreden.

Partijen als GroenLinks en de ChristenUnie wekken door hun herhaaldelijke aandringen op garanties en akkoorden met de Afghaanse autoriteiten de suggestie dat dat mogelijk is. Vanuit hun politieke positie en de noodzaak de eigen achterban te kunnen laten zien dat alles op alles is gezet om het maximale er uit te halen is dat begrijpelijk. Net zo begrijpelijk is het dat het kabinet op zijn beurt daar driftig aan mee deed in de hoop op de onontbeerlijke steun van deze oppositiepartijen. Begrijpelijk, maar daarmee nog niet juist.

De illusie, die hiermee gewekt wordt, valt terug te voeren op de fout vanaf het begin om een strikte scheiding te maken tussen militaire en politietaken. Het streven om zo zuiver mogelijk politiemensen op te leiden valt te begrijpen, maar de verkramptheid heeft niets met Afghanistan en alles met de binnenlandse politieke situatie in Nederland te maken.

Al met al valt de nu voorliggende trainingsmissie heel goed te verdedigen, hoeveel twijfels er ook na al die debatten overblijven. De PvdA heeft bijvoorbeeld geen ongelijk met de bij die partij levende sterke twijfel of die missie wel zal bijdragen tot een duurzame politieorganisatie in Kunduz.

Niets doen en geen Nederlandse bijdrage is, alles afwegende, een nog slechter alternatief. Na alle inspanningen van Nederland in Afghanistan is niets doen geen optie. Hoe gebrekkig ook, nu de inspanningen er op gericht zijn binnen een aantal jaren de toekomst van Afghanistan weer in Afghaanse handen te leggen, zal alles op alles gezet moeten worden hen daar ook toe in staat te stellen.

De afweging is niet gemakkelijk, maar uiteindelijk is het de moeite waard.