Kabinet heeft nog heel wat uit te leggen rond trainingsmissie

De trainingsmissie naar Afghanistan, die het kabinet binnenkort aan de Kamer wil gaan voorleggen, lijkt opvallend veel op een compromisvoorstel dat ooit in het vierde kabinet-Balkenende op tafel lag. Ook toen werd gesproken over een kleinschaliger missie, wellicht vooral met de bedoeling Afghaanse militairen en politie op te leiden, in het noorden van het land en onder bescherming van Duitse militairen.

Destijds was het voor het CDA-deel in het kabinet een brug te ver, terwijl de PvdA er wellicht oren naar gehad zou hebben. Nu is de PvdA niet happig om steun aan het voorstel te geven, terwijl het CDA de missie steunt.

Het kan verkeren. Kennelijk spelen binnenlands-politieke overwegingen bij het al dan niet uitzenden van Nederlandse militairen (en in dit geval politiemensen) een grote rol in het geval van Afghanistan.

Dat is de zaak onwaardig. De aard en het nut van de missie zelf zou centraal moeten staan in de uiteindelijke afweging. Op dat punt is er nog niet genoeg klaarheid om definitief ja of nee te kunnen zeggen tegen de trainingsmissie.

Voorop staat dat Nederland de afgelopen vier jaar een belangrijke bijdrage heeft geleverd in de pogingen om het westen Afghanistan te stabiliseren en de Afghanen meer hoop te geven op een betere toekomst. Of de Nederlandse bijdrage tot een onomkeerbare ontwikkeling in Uruzgan heeft geleid is weliswaar een relevante vraag, maar een negatief antwoord betekent nog niet dat we moeten concluderen dat Nederland daaraan nooit had moeten beginnen.

Het is bovendien een terechte overweging dat Nederland een dergelijke zware inspanning op langere termijn niet vol kan houden. De Nederlandse aanwezigheid terugbrengen tot een trainingsmissie is daarom zo onzinnig niet.

De zorg ligt echter bij de vraag in hoeverre de 350 uit te sturen mannen en vrouwen inderdaad naar het noorden van Afghanistan gaan om te trainen en om te beschermen tijdens het trainen. Het onderscheid tussen trainen en beschermen en daadwerkelijk vechten is in dat land niet eenduidig te maken.

Het kabinet zal op dit centrale punt nog veel uit te leggen hebben en zal ook moeten aangeven hoe gegarandeerd kan worden dat de primaire taak, het opleiden van de Afghaanse politie ter plekke, altijd en overal prioriteit zal krijgen. Dat in de Kamer nog niet vaststaat dat er een meerderheid is, valt uitstekend te begrijpen.