Onheilspellend is het nieuws uit de bakermat van het christendom

De bakermat van het christendom dreigt onherbergzaam te worden voor de belijders van dit geloof. Lang niet alle afzonderlijke incidenten bereiken de voorpagina’s van de wereldpers, maar de bedreigingen, aanvallen en aanslagen die de christelijke minderheden in het Midden-Oosten te verduren krijgen, vertonen een onheilspellend patroon.

In Egypte vielen vorige week twee doden bij protesten van Koptische christenen tegen het verbod op de bouw van een kerk. Meer dan honderd mensen werden gearresteerd.

Enkele dagen eerder werden in het zuiden van Egypte de huizen van christenen in brand gestoken. Dat volgde weer op de aanslagen op christelijke doelen in Irak, waarbij de daders expliciet verwezen naar Egypte; Kopten zouden twee moslimvrouwen hebben ontvoerd. Bovendien lieten de daders weten elke christen als een legitiem doelwit te beschouwen.

Uit andere landen in het Midden-Oosten – Iran, Libanon, Jordanië, de Palestijnse gebieden – komen soortgelijke berichten. Niet overal zijn de gebeurtenissen even ernstig, maar de cijfers zijn veelzeggend: sinds de Islamitische Revolutie van 1979 is het aantal niet-moslims in Iran met tweederde gedaald. Van de 100.000 Assyrische christenen, met wortels die teruggaan tot de vroeg-christelijke tijd, zijn nog 15.000 over. In Irak is naar schatting de helft van de christenen sinds 2003 gevlucht.

Voor het gehele Midden-Oosten geldt dat de christelijke minderheid in een eeuw is gekrompen van twintig naar vijf procent van de bevolking. Natuurlijk liggen aan die exodus uiteenlopende motieven ten grondslag. Maar de opkomst van het islamitische fundamentalisme is zeker een belangrijke factor.

Het is niet nodig geestverwant te zijn van de benarde christenen om hun lot te betreuren. Elk individu verdient dat zijn rechten gerespecteerd worden, ongeacht zijn (on)geloof, ook in het Midden-Oosten. Samenlevingen waarin voor minderheden geen ruimte is, zijn noch vrij noch democratisch. De positie van de christenen in de Arabische wereld vormt in die zin een oordeel in zichzelf.

Er gaan in Nederland wel stemmen op in deze kwestie met gelijke munt terug te betalen: geen vrijheid voor christenen daar, dan geen vrijheid voor moslims hier. Dat is een heilloze weg. Wij moeten juist laten zien dat wij geloven in de gelijkwaardigheid van alle burgers, en wel door dat in eigen land in praktijk te brengen.