Dinosaurussen

Om vast te stellen dat in Nederland neonazistische kaalkoppen en andersoortig extreemrechts canaille weinig tot niets voorstellen, hoef je geen onderzoeksrapport van de AIVD te raadplegen. Een lange wandeling door polders, dorpen en steden is meer dan voldoende.

Ooit kreeg ik bezoek van een buitenlandse vriend die zich over het ontbreken van extreemrechtse graffiti op de Nederlandse muren verbaasde. Het komt doordat extreemrechts alleen in de angstdromen van enkele Nederlanders en hun gesubsidieerde organisaties bestaat, antwoordde ik. Was die vriend afgelopen weekeinde in het land geweest dan had ik hem zeker naar die verlaten Amsterdamse bouwput meegenomen. Daar zou de Dutch Defence League, zusterorganisatie van de extreemrechtse English Defence League, een ’pro-Wilders’ demonstratie organiseren.

Er bleken meer journalisten dan demonstranten te zijn. En die paar verdwaalde Engelse kaalkoppen moesten ook nog onder een stenenregen op de vlucht slaan. Maar goed, nu schrijft de AIVD wat iedereen toch al wist: extreemrechts vormt geen bedreiging voor de Nederlandse rechtsstaat. Simpelweg omdat er bijna geen spelers op het veld staan. Dit rariteitenkabinet is de laatste jaren ook nog gaan afslanken zodat er minder dan 300 kleine nazi’s overblijven. 300 te veel maar op een bevolking van 16 miljoen maakt dit het houden van een onderzoek overbodig. Als je dan het aantal leden van de diverse zich ’antifascist’ noemende organisaties bij elkaar telt, sta je zeker perplex: hoe moeten al die jongens en meisjes in hemelsnaam de dag doorbrengen?

Ik heb niets tegen nutteloze bezigheidstherapieën maar kies dan iets dat meer in het Nederlandse landschap past. Strijden tegen de vaderlandse windmolens bijvoorbeeld. Volgens de AIVD komt het door de ’beeldvorming’ dat de dreiging van extreemrechts groter lijkt dan ze in werkelijkheid is. Zeg dat vooral tegen alle programmamakers die de meneer van de Dutch Defence League de laatste weken hebben uitgenodigd. Deze man die niet alleen stichter, voorzitter maar klaarblijkelijk ook enig lid van zijn huis- en tuinclubje is, was niet van het scherm en de radio weg te slaan. Maar met beeldvorming bedoelt de AIVD waarschijnlijk de zwaar gelogen rapporten van de Anne Frank Stichting en Jaap van Donselaar.

In die regelmatig terugkerende rapporten over racisme en extreemrechts, ook wel Monitor van de Angst genoemd, worden fabels, fictie en cijfers door elkaar geklutst. Soms, wanneer de cijfers een daling van incidenten laten zien, wordt er niet met het voorgaande jaar vergeleken maar wordt een sprong naar een ’gunstiger’ periode gemaakt. Wat bijvoorbeeld met het rapport over 2005 gebeurde. En dit allemaal voor nog geen driehonderd tandeloze schoothondjes. Het is deze monitor van de charlatanerie die de mythe van de Lonsdalebeweging heel lang, met bijbehorende studies, in stand hield. Duizenden jongeren die weliswaar geen deel van organisaties uitmaakten maar wel tegen extreemrechts zouden aanschurken.

Pech: de AIVD heeft vastgesteld dat die groep vrijwel verdwenen is. Wat nu? Laat de Monitor nieuwe gebieden gaan onderzoeken en rapporten over het uitsterven van de dinosaurussen concipiëren.