Twittercode is overbodig. We hebben toch ons gezonde verstand?

Over gevoelige dingen houd je je mond, babbelen verdraagt zich niet met een hoge functie. Het kleurrijke liberale Kamerlid Theo Joekes weigerde ooit tegenover de partijleiding te klappen uit de enquêtecommissie naar het RSV-debacle. Over geheimen van de commissie praat je niet, zei hij: „Niet met je vrouw, niet met je hond en ook niet met je fractievoorzitter.” De volgorde van mens en dier baarde enig opzien, maar zijn boodschap is ook elf jaar na zijn overlijden nog relevant.

Zulke wijze woorden zijn aan de Drentse politiechef Gerda Dijksman niet besteed. Zij kreeg in augustus een reprimande van haar baas, omdat ze op twitter de PVV fascistisch had genoemd.

Afgelopen Kerst kwam ze weer in opspraak vanwege een twitterbericht. In een flat in Meppel was een jong stel uit het Groningse Doezum omgekomen. Vast huiselijk geweld, twitterde Dijksman, ooit landelijk coördinator huiselijk geweld. Een voorbarig bericht en nog fout ook: het tweetal was omgekomen door koolmonoxidevergiftiging.

In Doezum is de verslagenheid groot. Bovenop het verdriet om het verlies van twee dorpsgenoten, komt de woede over de uitlatingen van de districtschef. Van burgemeester Dijkstra moet Dijksman opstappen. Zover gaat korpschef Bakker niet; hij wil eerst via een intern onderzoek weten wat haar bezielde. Dat is een zuivere gang van zaken. Maar hij heeft net zo goed gelijk dat hij Dijksman onmiddellijk op non-actief heeft gesteld. Dat ze twitterde vanaf haar privé-adres doet niet ter zake, ze gaf informatie die te maken had met haar functie. Daarmee zet ze niet alleen haar eigen geloofwaardigheid op het spel, maar ook die van de politie.

Om dit soort pijnlijke incidenten te voorkomen, wil politiebond ACP landelijke richtlijnen voor het gebruik van sociale media zoals twitter. Dat klinkt begrijpelijk. Werk en privé lopen steeds meer door elkaar heen. Sociale media als twitter maken dat onderscheid nog vager, zeker daar die nieuwe informatiekanalen óók gebruikt worden om de relatie met het publiek te verbeteren. Sommige werkgevers stimuleren hun mensen zelfs via nieuwe media te laten zien wat ze doen.

Een landelijke richtlijn is daarvoor niet nodig, het gezonde verstand volstaat. Op papier zijn grenzen moeilijk te trekken, maar elke professional moet kunnen begrijpen dat terughoudendheid bij beroepsinformatie de leidraad moet zijn. Wie dat niet doorheeft, verdient een ernstig gesprek – of meer.