Wilders krijgt onverwachte bijval: van de Russen

opinie Hoeveel gigabytes zijn er wel niet geschreven over zijn neofascisme, zijn geblondeerde haar, of over de allesbehalve onkreukbaarheid van zijn partijleden. Het heeft lang geduurd voordat de Nederlandse media het fenomeen Wilders serieus onder de loep gingen nemen. Niet Wilders als persoon, maar als politiek verschijnsel.

In het buitenland hebben de media Wilders’ flamboyantheid nooit tot onderwerp verheven, niet eens in een bijzin. The Dutch politician zie ik elders vaak beschreven als iemand die de koers van Europa ter discussie stelt. De koers van de immigratiepolitiek wel te verstaan.

Al zijn de cijfers niet schokkend, toch oefent Europa nog altijd een grote aantrekkingskracht uit op immigranten met de islam als geloofsovertuiging. Moslims willen graag in Europa wonen.

In het verlengde hiervan ontstaat de vraag welke waarden deze groep door de jaren heen zal overdragen op de volgende generaties: de Europese of de islamitische? Het spanningsveld tussen deze twee zorgt ervoor dat de invulling van vrijheid van meningsuiting onder druk is komen te staan.

Kan Europa blijven vasthouden aan eigen waarden als deze door een groeiende minderheid onder druk worden gezet? ’Iedereen houdt van Europa, maar moet Europa daarom maar van iedereen houden?’ Dat citaat viel mij op, op een van de vele Russische fora over Geert Wilders als politiek verschijnsel.

Wilders heeft heel wat Russische verdedigers. Politieke incorrectheid is hun gemeenschappelijke noemer. De Russische media dichten Europa regelmatig en graag het predikaat ’stuurloos’ toe. Dit is precies het terrein waar Wilders opereert. Hij legt volgens zijn Russische medestanders de vinger op de zere plek van Europa, een verzwakte mogendheid met ’koortsachtige, ijlende’ verschijnselen. En daar is niets anti-islamitisch aan, aldus een van de honderden webreacties onder de film ’Fitna’ met Russische ondertiteling.

De bijval vanuit Rusland is onverwacht, maar niet helemaal verwonderlijk. Het sentiment dat Wilders aansteekt in Nederland reflecteert namelijk het sentiment dat in Rusland leeft jegens de mensen uit de Kaukasische en uit andere Zuid-Russische republieken. Een Dagestaanse burger bijvoorbeeld wordt in Moskou significant vaker aangehouden op straat dan bijvoorbeeld een Oekraïner of een Let. Als de Sovjet-Unie nog intact was, zou die nu afstevenen op een staat waar het merendeel van de bevolking de islam aanhangt, het zou godsdienst nummer één zijn.

Daarom variëren de reacties van de Russen van licht ironisch tot zeer grof. ’Laten we de Arabieren collectief deporteren naar Saoedi-Arabië’, bijvoorbeeld. Maar de politieke discussie heeft weinig aan ’Heeft u ooit een Arabier gezien op een popconcert of bij een opera? De enige cultuur waar ze aan bijdragen is de kebabisering van het Westen’.

Hoewel de Russen niet vies zijn van een broodje sjaslik, drinken de meesten liever een glaasje. In Rusland heet Wilders dus een talentvolle ’cocktailshaker’. Niet omdat zijn politieke cocktail nieuw is, maar omdat Wilders de belangrijkste ingrediënten (halve waarheden en hele leugens om bestwil, over de islam) vakkundig mengt. Wilders wordt er geprezen. De Rus heft graag een glas uit protest tegen de Europese politieke correctheid, die Wilders te lijf gaat.