Ondoelmatig spel in stille Kuip

Sobertjes toch weer en met een zienderogen afnemende daadkracht gaf de vicewereldkampioen gisteravond een vervolg aan zijn nieuwe campagne. Dat (ook) in het EK-kwalificatietoernooi weinig opwinding mag worden verwacht, werd in de halfvolle Kuip uiteindelijk in scherpe contouren belicht.

Zonder franje werd op het soms nog ongedacht kansrijke Finland de tweede zege geboekt (2-1). Als de voorlopig voorspelbare koploper van zijn mager bezette kwalificatiegroep kan Oranje zich opmaken voor de tweede ’dubbel’, volgende maand tegen Moldavië en Zweden.

Bondscoach Van Marwijk, die in essentie niet van wisselingen houdt, was gisteren gedwongen tot veranderingen waarvan hij het heil ook in de nabije toekomst moet verwachten, in offensief opzicht dan.

Als ongebonden flankspelers brachten Van der Vaart en Afellay aanvankelijk iets van dynamiek terug in de op het WK in Zuid-Afrika uiteindelijk vastgelopen aanval, waarin het geblesseerde trio Kuijt, Robben en Van Persie ook straks in oktober nog zal ontbreken. Daar stond tegenover dat Van Marwijk toch weer minpuntjes diende te noteren in defensief opzicht, omdat de modale Finnen in de eerste helft menig gat in de Nederlandse stellingen hadden kunnen slaan.

De coach had zijn team ook in andere geledingen herschikt, op voor zijn doen tamelijk ingrijpende wijze. Elia en verdediger Pieters, die in het eerste kwalificatieduel met San Marino (0-5) een weifelende linkerkant hadden gevormd, waren gepasseerd en Anita deed zijn intrede in het linker verdedigingsblok. In die nieuwe samenstelling had Oranje zich ogenschijnlijk toch enigszins getergd gepresenteerd, na de aanhoudende kritiek in sommige kringen op en zelfs gezwollen verontwaardiging over het spel in Zuid-Afrika–en daarbij was Finse hulp niet lang uitgebleven.

Al vroeg kon spits Huntelaar de bal na een hoekschop van Van der Vaart onbelemmerd inkoppen (1-0) en nog in het eerste kwartier kon hij ook van elf meter aanleggen. Nadat Van Bommel door een slaande beweging van Heikkinen was geveld, benutte Huntelaar de strafschop (2-0) waarmee hij zijn moyenne in Oranje (21 treffers in 38 interlands, zij het goeddeels tegen opponenten van gering formaat) weer enigszins verfraaide.

De sprint, vóór de overtreding, van Van Bommel na een onzuivere hakbal van Van der Vaart leek in die fase tekenend voor de gretigheid van Oranje. Maar in het vervolg van de eerste helft bleek ook de nieuwe aanvoerder toch niet in staat de rijen in verdedigende zin gesloten te houden. Nadat spits Forssel had kunnen inkoppen door na een hoekschop voor De Jong op te duiken (2-1), werden de Nederlandse verdedigingslinies pardoes viermaal gespleten. Alleen de opnieuw betrouwbare doelman Stekelenburg bleef uiteindelijk op de been, toen hij Forssel en Väyrynen, en beiden ook nog eens tweemaal, voor zich zag verschijnen.

Die lekkage werd halverwege gerepareerd, maar een nieuwe impuls kon Oranje zich na de voorspoedige opening niet verschaffen. Met ondoelmatig spel werd in de stille Kuip nu toch plichtmatig naar openingen gezocht. De toch weer allengs verder teruggevallen Van der Vaart en Afellay werden vervangen. Van der Vaart begaf zich zichtbaar mismoedig naar de kant, maar hij had geen recht om zich te beklagen. Vooral door zijn gebrek aan explosiviteit was zijn inbreng als een gekunstelde vleugelspeler sterk gereduceerd. Ook Afellay was vervaagd, in inmiddels zijn 28ste interland zonder treffer.

In het slotgedeelte maakte ook Huntelaar plaats, voor de toegejuichte Van Nistelrooij. Maar ook de teruggekeerde routinier kon geen verlichting meer brengen, op een al lang doffe avond waarop na verwaterde goede bedoelingen voor Oranje uiteindelijk toch slechts het resultaat weer telde.