Het CDA zwijgt over het klimaatprobleem

Terwijl de kerken zich wel verdiepen in de problemen van de klimaatverandering, hult het CDA zich in nevelen.

In het aanhoudende rumoer rond de pogingen tot een kabinetsformatie verdwijnt veel belangrijk ander nieuws naar de achtergrond. Dat lot trof ook het onderzoek naar de degelijkheid en betrouwbaarheid van het werk van het IPCC, het ’klimaatpanel’ van de Verenigde Naties. De Nederlandse vertegenwoordigers in de commissie die het onderzoek verrichtten, Robbert Dijkgraaf en Louise Fresco, mochten na de presentatie van hun rapport even langskomen in actualiteitenprogramma’s en krantenkolommen. Direct daarna leek de discussie weer gesloten.

Ondertussen blijft klimaatverandering met haar te berekenen én onberekenbare gevolgen een van de grootste problemen van de eenentwintigste eeuw. Achter de soms misleidende aandachttrekkers over fouten in inhoud en procedures van het VN klimaatpanel was dat immers de onmiskenbare boodschap: klimaatverandering is een feit, maakt al dagelijks vele slachtoffers en zal op afzienbare termijn ook ons leven ernstig gaan verstoren.

Maar op een enkele bezorgde bijdrage (Veerman, Wijffels, Winsemius) na speelt klimaatverandering in de kabinetsformatie tot nog toe geen rol. Ook de verkiezingsprogramma’s van de verschillende partijen vielen op dit terrein al niet op door besef van urgentie.

Vooral van het CDA valt dat verschrikkelijk tegen. Het lijkt erop dat de partij in een traumatische periode verkeert, waarin het beleid alleen door historische of actuele vriend-vijandschema’s wordt bepaald en de werkelijke vragen van deze tijd worden genegeerd.

Voor een partij die onder haar aanhang veel kerkleden telt, is dat merkwaardig. Als de afgelopen jaren in de kerken één thema weer is gaan leven, is het de aandacht voor duurzaamheid en klimaatverandering. In vergelijking met omliggende landen halen de Nederlandse kerken daarbij overigens een achterstand in. Duitse en Engelse kerkleiders zijn op dit gebied al veel langer actief en zetten hun woorden bovendien in daden om: in de afgelopen jaren zijn talloze kerkgebouwen verduurzaamd door energiebesparing, inschakeling van alternatieve energiebronnen en fair trade-beleid. Ook in de Nederlandse kerken lijkt deze ontwikkeling langzaam maar zeker wortel te schieten. Een bijzonder aspect daarbij is de oecumenische breedte van milieu- en klimaatinitiatieven, een breedte die traditionele kerkelijke grenzen doorbreekt. Er is in de kerken een veelkleurige milieubeweging aan het ontstaan waarin eendrachtig wordt samengewerkt en bijna alle achterbannen en bloedgroepen worden bereikt. In de op veel andere terreinen heersende oecumenische malaise mag deze samenwerking een lichtpunt heten.

Zal de vergroening van de kerken op den duur ook de christelijke politiek weten te besmetten? Wie de milieupolitiek van de ChristenUnie volgt, hoeft daar niet aan te twijfelen.

Voor het CDA –en laten we ook de SGP niet vergeten– is er kennelijk meer tijd nodig. Maar voor het uitzicht op vergroening van de confessionele politiek is de situatie niet hopeloos. In de interkerkelijke milieubeweging zijn allerlei initiatieven genomen en plannen in de maak waardoor kerkleden zondags en door de week met de mogelijkheden en resultaten van zorg voor de Schepping, vertaald in duurzaam beleid, worden geconfronteerd. Zo zullen de komende jaren duizend Nederlandse kerkgebouwen klimaatneutraal worden gemaakt, wat besparingen oplevert die behalve ons klimaat ook het eigen kerkbeheer en het diaconale werk in land en wereld ten goede kunnen komen.

Met duizend duurzame kerken in het vooruitzicht zullen partijen als CDA en SGP niet achter willen blijven. Vergroening van onderop: nog even geduld en het CDA wordt een groene partij!