Bijna 70, en nog zorgen voor je zoon

Beste Beatrijs, mijn broer (34 jaar) woont nog bij onze ouders thuis. Hij werkt niet, heeft zelfs geen uitkering en zit de hele dag op zijn zolderkamer te gamen. Dat doet hij goed en hij heeft een zekere naam in de gamerswereld veroverd.

Maar mijn ouders van tegen de zeventig zorgen nog steeds voor hem. Eten koken, wassen, schoonmaken, alles. Langer dan twee weken gaan ze niet met vakantie, omdat ze mijn broer niet te lang alleen willen laten. Fysiek is hij gezond en met zijn verstand is ook niets mis. Ik heb weleens geprobeerd dit met hem te bespreken, maar hij wil er niet over praten. En natuurlijk snijd ik het onderwerp nu en dan met mijn ouders aan. Zij zitten er ook mee, maar ze hebben een zwak voor hem en stellen geen ultimatum. Ik adviseer ze hulp te zoeken. Maar dat doen ze niet. Moet ik me als zus hierin mengen of het maar laten zitten? Ik voorzie dat ik hem op straat moet zetten als mijn ouders er niet meer zijn en het huis moet worden verkocht. Of nog erger: dat ik straks voor mijn gebrekkiger wordende ouders zorg, terwijl mijn broer boven zit te gamen.

Nietsnut op zolder

Uw broer heeft geen werk en geen uitkering (ook geen opleiding?). Hij is computerverslaafd en toont geen enkele animo om iets van zijn leven te maken. Uw ouders weten er ook geen raad mee en volharden in hun intussen disfunctioneel geworden ouderlijke zorg. Dit is een heel lastige situatie. U staat op twee fronten tegelijk aan dode gewichten te trekken.

Als uw broer niet voor- of achteruit wil, staat u machteloos. Voor alles wat er nodig is om uw broer op de rails te krijgen – woonruimte zoeken, baantje zoeken, uitkering aanvragen – is immers zijn actieve medewerking nodig. Waarschijnlijk vinden uw ouders het stiekem wel best dat uw broer op zolder zit. Misschien zijn ze bang dat hij buitenshuis helemaal verkommert. Ook al vergooit hij zijn leven met gamen, uw ouders zijn gewend aan zijn aanwezigheid en wellicht springt hij te zijner tijd toch bij. Als de nood aan de man komt en een van uw ouders instort, zal uw broer toch wel een handje uitsteken om de boel drijvende te houden?

U kunt niet van uw ouders verlangen dat ze hem op straat zetten, want dat doen ouders niet met een kind, tenzij het kind de ouders kwaad heeft gedaan en daarvan lijkt in het geval van uw lethargische broer geen sprake. Vraag uw ouders nog eens wat ze zelf het liefste willen: dat hij blijft of dat hij weggaat? Als ze hem voor zijn eigen bestwil liever zien vertrekken of voorwaarden willen stellen aan zijn verblijf, zouden ze een of andere hulpverlener kunnen inschakelen. Niet voor uw broer, maar voor henzelf. Die persoon kan adviseren hoe zij zich moeten gedragen tegenover hun zoon om enige verandering in de situatie voor elkaar te krijgen. De punten medeverantwoordelijkheid voor het huishouden en kostgeld vragen lijken urgent en tegelijk concreet genoeg om mee te beginnen.

Maar het lijkt er sterk op dat uw ouders niets van hulpverleners willen weten. Dat betekent dat ze zich neergelegd hebben bij de huidige stand van zaken en dat er voor u niets anders overblijft dan handenwringend aan de zijlijn staan.

Beste Beatrijs,

Mijn ex (sinds drie jaar) gaat trouwen en mijn zoon is voor het huwelijk uitgenodigd. Wat is een geschikt cadeau voor een jongen van dertien om aan zijn vader en diens nieuwe echtgenote te geven? Op de kaart staat een envelopje, maar dat lijkt me niet passend voor een kind aan zijn vader. Ik vind het extra lastig omdat hij natuurlijk liever had gewild dat zijn ouders bij elkaar gebleven waren. Kan hij gewoon zonder cadeau gaan?

Huwelijkscadeau

Een jongen van dertien kan heel goed zonder bankbiljetten en zonder cadeau naar het tweede huwelijk van zijn vader gaan. De bruidegom mag allang blij zijn dat zijn zoon zich zonder morren schikt in zijn onwennige rol als bruiloftsgast.

Beste Beatrijs,

Wij hebben als buren niet erg veel contact met elkaar. Het blijft gewoonlijk bij groeten en soms een praatje op straat. Een poosje geleden had mijn buurvrouw haar pols gebroken. Dit leek me een goede aanleiding om mijn medeleven te laten blijken en ik belde bij haar aan om een bloemetje aan te reiken. Haar man deed open, nam het bloemetje in ontvangst en we hebben even staan praten. Tot mijn verbazing werd ik niet eens in de hal uitgenodigd, laat staan binnen voor een kopje thee. Van vroeger herinner ik me dat mijn moeder me op het hart drukte om de mensen binnen te laten, wanneer er bekenden (buren of mensen van de kerk) aan de deur kwamen. Ik vroeg me af of dit tegenwoordig niet meer gebruikelijk is.

Niet binnen gevraagd

Normaal gesproken laten buren elkaar even binnen, wanneer ze bij elkaar aanbellen, al was het maar in de hal. Uw buren deden dat niet. Dat betekent dat ze geen behoefte hebben aan contact met de buren. Het is niet erg beleefd inderdaad, maar wel duidelijk. Uw buurvrouw heeft geen behoefte aan belangstelling of hulp van de buren. Ze kan het zelf wel af.

U vraagt of dit tegenwoordig gebruikelijk is. Daar valt geen algemeen antwoord op te geven. Het afwijzen van contact met buren komt waarschijnlijk meer voor dan vroeger, omdat mensen in toenemende mate hun sociale contacten buiten hun onmiddellijke leefomgeving hebben. Anderzijds zijn er toch genoeg mensen die nog steeds wel betrekkingen met de buren onderhouden en in voorkomende gevallen kopjes thee met elkaar drinken. Het hangt dus af van de persoon. In geval van ziekenbezoek is het trouwens handiger om van tevoren op te bellen met de vraag of het gelegen komt dan iemand via de deurbel te overvallen.