Opgewonden standje

Ooit was ons geliefde Koninkrijk aan Zee het toonbeeld van politieke saaiheid. De parlementaire debatten waren slaapverwekkend. Het was verwisselbaarheid troef in Den Haag: links deed het met rechts en vice versa. Het land dreef langzaam maar zeker in de richting van de eenpartijstaat.

Maar nu zouden we plotseling aan de vooravond van een massale opstand staan. Een permanente revolutie die de straten van het koninkrijk in broedplaatsen van ongenoegen zal veranderen. De parlementaire democratie zal opzij worden geschoven om ruimte voor agitatie en propaganda te creëren. Muurkranten, spandoeken, megafonen en pamfletten zullen de plaats innemen van de suffe interruptiemicrofoon.

Althans als het aan de PvdA ligt. Gisteren lekte een nota van die partij uit waarin de strategie om het ’kabinet-Wilders’ op te blazen wordt uiteengezet. Niet meer eindeloos wauwelen in die muffe Tweede Kamer, zegt de nota, maar uit het ’Haagse isolement’ treden om strijd te gaan voeren. Kortom, de partij zal het buitenparlementair gaan doen en hoopt met steun van de straat (jong, oud, milieu- en werknemersorganisaties) de bruinhemden van Rutte I te verjagen.

Alle middelen zijn geoorloofd: ’in situaties waarin zich een serieuze kans voordoet (de stabiliteit van) de coalitie te ondermijnen, kan die opportuniteit voorrang krijgen boven consistent, geloofwaardig optreden’. In gewonemensentaal bedoelt de PvdA: ’Schoppen, slaan, knijpen en aan geblondeerd haar trekken valt boven nette Haagse debatten te prefereren.’

Dáág parlementaire democratie, de sociaal-democratische boefjes die hun electorale nederlaag niet kunnen verkroppen, komen eraan. Een interessant perspectief maar wel een dat met de huidige PvdA-leider moeilijk realiseerbaar lijkt. Deze nette man gaat al stotteren als iets hem te spannend wordt. Van regent naar militiehoofd met honkbalknuppel is wel een zeer grote stap.

Job Cohen moet je bruggen geven om rustig in een hoek van de speelkamer te kunnen bouwen. Zijn hardste uithaal als burgemeester ligt nog vers in het geheugen: ’Het moet overvallers duidelijk worden dat van hen alles wordt afgenomen als ze er niet op eerlijke wijze aangekomen zijn. Als er geen dure spullen zijn om in beslag te nemen, dan maar de Nike’s waar ze mee pronken’.

Een ander punt is dat alvorens tot agitprop over te gaan, de PvdA goed naar onze buurlanden moet kijken. Daar functioneert de democratie vrij soepel bij iedere wisseling van de wacht en gaat links geen maatschappelijke krachten mobiliseren als rechts weer eens aan de macht komt. Politieke polarisatie is een aanvaard verschijnsel dat niet tot oververhitting bij opgewonden standjes leidt.

Maar, hoor ik al tegenwerpen, daar hebben ze geen Wilders die in de coulissen aan de touwtjes trekt. Ach, Wilders. Sinds het begin van de onderhandelingen is die man de hoffelijkheid zelve. Hij glimlacht, drukt handen, geeft antwoord aan persmuskieten en deelt vlaaien uit. Dit is wat een gedoogslaappil met je doet. En als hij boos is komt hij niet verder dan iemand voor zeurpiet uitmaken. Wil je een koranverbranding in diskrediet brengen dan moet je brandweercommandant Wilders opbellen.

De subversieve PvdA kan hoog en laag springen maar saaiheid zit de Nederlandse politiek toch in het bloed.