Kind van asielzoeker niet straffen voor de daden van de ouders

Er zijn goede redenen voor een duidelijk en stevig asielbeleid, waarin - zoals dat de laatste jaren gaat - asielzoekers soms al snel te horen krijgen dat ze moeten vertrekken. Het is daarbij een feit dat sommigen onder hen dat vertrek vervolgens categorisch tegenwerken. Wat dat betreft valt best te begrijpen dat demissionair minister Hirsch Ballin van justitie niet weet wat hij aanmoet met die weigeraars, zeker als het gezinnen zijn met kinderen. Maar de frustratie daarover kan ook doorslaan.

Dat is wat dreigt als de minister zijn plan doorzet om in de zaak van een Angolese moeder met drie kinderen zeer vergaande maatregelen te treffen. Hij is van plan de moeder van de kinderen scheiden. De moeder heeft na zoveel jaar procederen haar recht op opvang verloren. Zij zal op straat worden gezet. Voor de drie kinderen wil Justitie wel opvang regelen, maar in een tehuis of pleeggezin, waar anderen de zorg en opvoeding zullen overnemen. Justitie wil via de Kinderbescherming of de kinderrechter de Angolese moeder uit de ouderlijke macht laten zetten.

Als het plan niet zo dramatisch was voor de meest kwetsbare partij in dezen - drie kinderen van nog geen 10, 8 en 2 jaar oud - zou je nog kunnen hopen dat het een onbeholpen poging van Justitie is om een noodoplossing te vinden. Maar helaas lijkt het daar niet op. Voor de Staat is het Angolese gezin uitgegroeid tot een testcase, want er zijn honderden vergelijkbare gezinnen. Justitie tracht via de rechter uit te vinden waar de grenzen liggen, en is al eerder door de rechter teruggeloten toen de overheid kinderen én moeder op straat wilden zetten.

Zo zijn dus drie zeer jonge kinderen inzet van een proces waarbij spiegelbeeldige gebeurt wat Justitie zelf de asielzoekers verwijt: eindeloos doorgaan met procedures, terwijl die toch steeds worden verloren. Zo goed als zeker zal ook het nieuwe plan stranden bij de eerste rechter, die slechts het Verdrag voor de Rechten van het Kind hoeft open te slaan.

Ouders kunnen foute beslissingen nemen, maar hun kinderen mogen daarvoor niet onevenredig worden gestraft. Dat gebeurt nu wel. Zelfs het dreigen met een pleeggezin is voor een 10-jarige al ingrijpend.

Er rest dus de minister maar één ding: een andere oplossing vinden. Al mag hij ondertussen gerust blijven hopen dat ook de moeder, om haar kinderen niet nog langer in onzekerheid te laten, alsnog kiest voor vrijwillige terugkeer.