Ephimenco / Was will das Volk?

Is het niet schattig, al die perplexe politieke analisten in kleermakerszit rond het kampvuur? De ene wroet met zijn kromme boomtak in een pot koffiedik, de andere gooit een handvol kootjes in de lucht, terwijl een derde een passerende vlucht regenwulpen probeert te ontcijferen. En allen in koor, vrij naar Freud, de electorale goden smekend: ’Was will das Volk?’ Ja, wat heeft de kiezer bedoeld met zijn ondoorgrondelijke stemgedrag? Wat is zijn diepzinnige boodschap?

Dames en heren, gaat u vooral door met uw natte vingers, kaarsrecht in de Zuidwester. Totdat u een ons weegt terwijl de formatie zijn tweede lustrum ingaat. Dan pas zult u misschien begrijpen dat de electorale vernielzucht van al die vrolijke hooligans in het Nederlandse langzaam rijdende en stilstaande verkeer, geen diepgravende analyse meer behoeft.

Het zal de moderne en overtuigde individualist een zorg zijn dat zijn stem straks door sjoemelende partijen in een contraproductieve mix wordt belegd. Dat hij het land voor een tijdje heeft verlamd. Dat deze zogenaamde totale democratie waarin gecastreerde vlindertjes, wolven en rode mieren het gezicht van de Kamer bepalen, achter een dik gordijn vol formatiegefluister en manipulatie eindigt. De moderne kiezer heeft een broertje dood aan politieke efficiëntie en bestuurbaarheid. Na hem de zondvloed. Hij wil vooral zijn basale emoties laten gelden. Een beetje protesteren, een beetje experimenteren en zich te allen tijde uitleven. Ook al is dit niet in het belang van zijn vaderland. De moderne kiezer zweeft zolang mogelijk in afwachting van de rode, bruine of groene rattenvanger die hem in het voorbijgaan knollen voor citroenen zal verkopen.

Zoek daar geen logica in. Alleen maar vertier en zoete wraak. Die Nederlandse kiezer is een schizofreen, schreef de Washington Post. Welnee: zijn onberekenbaarheid is alleen evenredig aan zijn gebrek aan verantwoordelijkheidbesef. Hij breekt en vertrapt graag en vervolgens laat hij de overheid het uitzoeken. Het is niet zijn pakkie-an dat het land onbestuurbaar is. Politiek is toch een spel, leert hij van de kijkbuis. Waarom zou hij dan niet mee mogen spelen? Duizenden Casino’s Royale, vermomd als stemlokalen.

Soms verliest hij ook. Dan krijgt hij na een eeuw formatie precies de coalitie die hij in zijn jonge jaren het minste pruimde. Pech gehad, morgen weer een nieuw avontuur van Dikkie Dik. Die kiezer is gewoon een morrende egoïst die niet constructief kiest, maar allereerst tegenstemt. Met dank onder anderen aan opa Zedong in zijn tomatensoepkom. Hij stemt tegen de boze buitenwereld met zijn ingewikkelde grondwetten, aangepast gewicht van de gehaktbal en bedreigende bemoeizucht.

Was will das Volk? Wat het toekomt. Daarom, laat de kiezer toch zijn eigen lijdensbeker tot de bodem ledigen. Geef hem zijn ideale minderheidskabinet van SP, Wilders, ChristenUnie en het Dierenpensioen. Zodat het Koninkrijk aan Zee de Noord-Koreaanse allure krijgt van een vegetarisch natuurreservaat waar weer lekker hard wordt gestraft en sterfbedden onbespoten blijven. En, natuurlijk, traag door oneindig laagland, rijen ondenkbaar rijpe pomodori als hoge ballen aan de einder.