drayer / Weg met de verwende prinsesjes

Het was zonder twijfel feestelijk bedoeld. Maar zo pakte het niet uit. Maandblad Opzij vierde vorige week zijn zevende lustrum, en liet ter gelegenheid een enquête houden. Daaruit bleek dat de doorsnee Nederlandse vrouw reuze ingenomen is met zichzelf. Gemiddeld geeft ze haar bestaan het cijfer 7,9.

Maar wat is het dat haar zo tevreden maakt? Dat ze alle feministische speeltjes achteloos over haar schouders werpt.

Ze hecht niet aan financiële onafhankelijkheid, vindt haar minibaantje wel best, hoeft van zichzelf geen carrière te maken, denkt nimmer na over de gevolgen van een echtscheiding. En desgevraagd wil ze liever nóg minder uren buitenshuis werken dan ze nu al doet.

De reacties waren van een grote triomfantelijkheid. Zie je wel! Vrouwen willen niet! Dus kan dat gezeur over arbeidsmarkt en glazen plafonds nu eens afgelopen zijn?

Cisca Dresselhuys van Opzij werd meer dan ooit in de verdediging gedrongen. Bij Pauw & Witteman vond ze een roedel schuimbekkende moederdieren tegenover zich. En hoe kranig ze zich ook weerde, haar evangelie klonk gedateerder dan ooit.

Wat is er over van de vrouwenzaak in Nederland, anno 2007? Eindeloos klagen over de volstrekt onbewezen ’seksualisering van de samenleving’. En maar hardnekkig blijven volhouden dat emancipatie ’keuzevrijheid’ betekent.

De enkeling die het nog eens waagt te wijzen op de kern van de zaak – dat emancipatie behalve fijne nieuwe rechten, heel simpel ook nieuwe plichten met zich meebrengt – haalt zich de collectieve woede op de hals.

Waarom eigenlijk? Overal elders moeten volwassenen (m/v) hun eigen boterham zien te verdienen. Alleen de Nederlandse vrouw, speciaal de hoogopgeleide, vindt zichzelf zo’n bijzonder wezen dat ze uitsluitend een baantje wil als het leuk is en niet te veel inspanning vergt.

Zie het rood waas dat menigeen voor ogen komt als publiciste Heleen Mees haar zegje doet. Zelden reageren haar critici op haar argumenten tegen het ’deeltijdfeminisme’. Liever gaan ze voluit ad hominem. (Een lot dat zij, schrale troost, deelt met alle brengers van politiek-incorrecte boodschappen.) Die arrogante Mees, is de teneur, heeft zelf niet eens kinderen. Dus weet ze niet waarover ze praat.

Met dezelfde dooddoener werd ooit tegenstanders van het apartheidsregime de mond gesnoerd. Ook over Zuid-Afrika mocht je alleen oordelen als je het fenomeen uit ervaring kende. Alsof niet elk fatsoenlijk mens kon bedenken dat de achterstelling van zwarten onwenselijk was. Alsof niet elk fatsoenlijk mens kan bedenken dat de achterstelling van vrouwen onwenselijk is.

Jammer genoeg houden mijn medemoeders die wél opgewekt kind, baan en vrijwilligerswerk combineren zich doorgaans muisstil. En is er nauwelijks aandacht voor onderzoek – zoals dat van de Maastrichtse wetenschapper Lies Wesseling – waaruit blijkt dat het met die ’dubbele belasting’ in de praktijk heus meevalt. Een verhaal daarentegen over academisch gevormde thuisblijfmoeders gaat er altijd weer in.

Zo produceert, om genoemde Wesseling te citeren, „de zwartgallige beeldvorming omtrent werkende moeders op den duur haar eigen mythes”.

En een omslag zit er voorlopig niet aan te komen. Wat heet.

Uit de Opzij-enquête bleek ook dat de belangrijkste reden om nóg minder te willen werken niet eens gelegen is in het heilige moederschap. Kinderen zijn sowieso niet langer de belangrijkste levensvervulling voor de Nederlandse vrouw. Ze wil eenvoudigweg méér tijd voor zichzelve. Voor „hobby’s, ontspanning en vriendinnen”. Ver weg van die enge, boze grotemensenwereld.

De Nederlandse vrouw is een verwend prinsesje. Niet meer, maar beslist ook niet minder.