Onrust in Slotervaart niet losjes opblazen tot Parijse toestanden

Er is heel wat loos in een buurt waarin jongeren de uitzinnige steekpartij van een verwarde geest aangrijpen om de straat te terroristen, door een auto in brand te steken, de ruiten van een politiebureau aan diggelen te slaan en de inzet van een complete politiemacht noodzakelijk maken om de orde te handhaven.

Begrijpelijk is het daarom wel dat een getergde Amsterdamse hoofdcommissaris van politie, Bernard Welten, zijn beduchtheid uitsprak voor ’Parijse toestanden’ en de boosdoeners beeldend omschreef als ’gewetenloze kwelgeesten uit het riool’. Maar verstandig is het allemaal niet.

Het punt is dat de commissaris met dit soort opmerkingen de groep jongeren waar het om gaat teveel gewicht toekent. Alsof die in staat zouden zijn om net als in Frankrijk vele duizenden auto’s in brand te steken en wekenlang complete stadswijken in een angstgreep te houden. Dat is niet zo. Weltens eigen politiedienst houdt het erop dat het om groep van dertig tot vijfendertig Marokkaanse jongeren gaat, die op geen enkele manier meer aanspreekbaar zijn, iedere gelegenheid aangrijpen om rotzooi te trappen en die een belangrijk aandeel leveren in de criminaliteitsstatistieken van de buurt.

Minstens zo belangrijk: de buurt zelf, ook het Marokkaanse deel ervan, distantieert zich krachtig van deze jongeren. De imams, stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch, de buurtvaders, reageren eenduidig: het moet afgelopen zijn met hun wandaden, deze jongens moeten keihard worden aangepakt. Onder zulke omstandigheden is het niet verstandig om net als Welten olie op het vuur te gooien door als het ware een hele buurt over één kam te scheren. Dan is het wel zo verstandig de groep raddraaiers verder te isoleren en te kleineren.

De groep waar het om draait laat zich nog het beste omschrijven als door ressentiment en relbelustheid gedreven jongeren, die zich compleet van de samenleving hebben afgewend en die zelf weinig anders te bieden hebben dan afbraak en parasitair gedrag. In Marokko zouden ze geruisloos en zonder vorm van proces in het gevang belanden. In Nederland staan we voor de enorme uitdaging om er binnen de grenzen van de rechtsstaat iets van te maken.

Die uitdaging is gelukkig niet zonder perspectief. Zo goed als Slotervaart de afgelopen dagen liet zien dat er in deze Amsterdamse buurt van alles fout gaat, zo waren er ook tekenen van hoop. Daartoe mogen we het nuchtere optreden rekenen van stadsdeelvoorzitter Marcouch, maar evenzeer de imams en de buurtvaders die één lijn trokken.