Oekraïne heeft een wankele coalitie, maar die verdient wel steun

Oekraïne heeft vier maanden na de parlementsverkiezingen een nieuwe regering. Dat is veel sneller dan in België, waar na een stembusgang in juni nog steeds geen coalitie is gesmeed. Maar dat wil niet zeggen dat de Oekraïense politiek stabiel is.

De benoeming van de premier is daar al een indicatie van. Hoewel de coalitie een meerderheid heeft in het parlement, zij het een zeer krappe, slaagde Joelia Timosjenko er vorige week tot twee keer toe niet in de benodigde stemmen bij elkaar te krijgen. De IJzeren Dame van Oekraïne met de typerende vlechten is bij velen niet zo geliefd. Haar confronterende stijl was een hoofdoorzaak dat enkele jaren geleden een eerdere periode als regeringsleider eindigde in ruzie met president Joesjtsjenko. Nu is zijn partij opnieuw haar coalitiepartner.

Voor Europa is het goed nieuws dat haar regering er alsnog is gekomen. Timosjenko mag populistisch en bij tijd en wijle radicaal zijn, maar zij is consequent in haar wens van Oekraïne een volwaardige Europese staat met een moderne economie te maken. Nadat in september de parlementsverkiezingen in Oekraïne al goed verliepen – een prestatie gezien de problemen waarmee veel voormalige sovjetstaten in dat opzicht nog kampen – komt er nu een regering die streeft naar heldere privatiseringen, bestrijding van de corruptie en het verminderen van de politieke invloed van rijke zakenlieden. Daarbij lijkt Timosjenko beter dan enkele jaren geleden in staat om te balanceren tussen het Westen en het assertieve Rusland.

Uiteraard zal de nieuwe regering moeten bewijzen dat zij de beloftes ook waar kan maken. Timosjenko zelf is niet brandschoon – zo verdiende zij begin jaren negentig veel geld met schimmige gashandel en bleek ze slecht in staat compromissen te sluiten. Maar de afgelopen jaren was er vooral politieke stagnatie, met een premier – Vladimir Janoekovitsj – en een president – Viktor Joesjtsjenko – die in verschillende delen van het land stemmen haalden en ten diepste van mening verschilden over de te volgen koers. Nu kan in Oekraïne tenminste weer beleid worden gemaakt.

De EU moet de kansen die dit biedt volop aangrijpen, door financiële hulp en expertise te bieden, toegang tot de markt, en in zijn algemeenheid uitzicht op steeds nauwere banden met de EU. Dat zal de positie van de wankele coalitie versterken. Zeker nu in Rusland het autoritaire regime van president Poetin naadloos lijkt over te gaan in het autoritaire regime van premier Poetin, is het van strategisch belang dat dit grensland – de letterlijke betekenis van Oekraïne – op Europa gericht blijft.