Werken aan gemengde scholen

weblog De bestrijding van segregatie in het onderwijs is voor de SP een groot punt. Het bestaan van zwarte en witte scholen – zeker in gemengde wijken –toont het falen van het integratiebeleid. Als we niets doen, groeien steeds meer kinderen gescheiden van elkaar op. Een grote meerderheid van de Nederlanders is voorstander van gemengde scholen, maar kan dat niet individueel oplossen. Daarvoor is samenwerking nodig tussen overheid, scholen en ouders.

Onlangs was ik met collega's op werkbezoek in Kralingen in Rotterdam. We spraken met de schoolleiding van enkele basisscholen die ernaar streven gemengde scholen te worden (de Arentschool, de Nieuwe Park Rozenburgschool en de Watertoren). Het bezoek was zeer hoopgevend, want het gaat om enthousiaste schoolleiders die met elkaar veel meer hebben bereikt dan talloze vergaderingen in de Tweede Kamer.

De scholen hanteren twee wachtlijsten voor nieuwe leerlingen: één voor leerlingen met lager opgeleide ouders en één voor leerlingen met hoger opgeleide ouders. Zo wordt een evenwichtige verdeling van leerlingen bereikt, waarbij geldt dat 70 procent vanuit een hoger opgeleid en 30 procent vanuit een lager opgeleid milieu komt. De schoolleiders zijn zeer te spreken over de werkwijze, omdat de leerlingen veel van elkaar opsteken. De scholen vormen een afspiegeling van de wijk en zo ontstaat sociale samenhang en integratie.

Wat is het geheim van het succes? Dat is zonder meer de gedeelde steun voor het beleid: werken aan gemengde scholen. Dat betekent in de eerste plaats dat het systeem van dubbele wachtlijsten wordt gerespecteerd door de ouders. De school is dus 'vol' voor hoog opgeleide ouders als 70 procent gelijksoortige aanmeldingen binnen zijn. Hetzelfde geldt voor laag opgeleide ouders bij 30 procent. Dat is op zich niets bijzonders, want ook een school zonder dubbele wachtlijsten is vol na een bepaald aantal aanmeldingen.

Natuurlijk moet je in de verschillende wijken met verschillende omstandigheden rekening houden. Specifieke afspraken over het soort wachtlijsten zijn nodig, want elke wijk en elke school is anders. Maar het succes van deze scholen kan beslist als voorbeeld dienen. Veel scholen zijn echter afwachtend en kunnen steun gebruiken van ouders en overheid.

Dat is precies wat de SP al jaren bepleit. De regering brengt inmiddels in kaart welke steden een vergelijkbaar beleid voeren, maar dat is nog erg vrijblijvend. Als we het eens zijn dat het Rotterdamse initiatief navolging verdient, zou de politiek deze scholen een financiële bonus moeten geven. Daarmee wordt het nog aantrekkelijker om te bereiken wat een grote meerderheid wil: samen naar school gaan.

Volgende week neemt Tony van Dijck van de PVV het bloggen van me over. Mijn vraag aan hem is: is de segregatie in het onderwijs een probleem voor de PVV of kan de groei van zwarte en witte scholen wat jullie betreft onbeperkt doorgaan?