23 augustus / Linkshandige krakers

Tien jaar geleden was dochter een half jaar. Goede reden voor vakantie in het ouderlijke zomerhuis op Schier. Eindelijk weer eens ongegeneerd zandkastelen graven. Het strand bleek veranderd.

De zandvlakten met schelpenvelden waren een spannend pionierlandschap geworden met poelen en duintjes. Langs de vloedlijn waren de ooit zeer algemene kleine en grote zwaardscheden en tafelmesheften er door de Amerikaanse zwaardschede uitgeknikkerd. De Amerikanen overspoelden het eiland als een desert storm. In de veldjes met gruis waarin je na aflandige wind altijd de zeldzaamste slakkenhuizen kon vinden, viel er geen meer te bespeuren. Waar waren de fuik-, pen- en glanzige tepelhorens? Bij volle maan ontdekte ik ze. Op klaarlichte dag. De volle maan sleurt de aardse wateren zo krachtig mee rond de aarde dat de tegen land botsende zee springvloed veroorzaakt. Vervolgens zakt die zee ook dieper weg. Een afgelegen zandbank valt droog. De binnenzee ervoor blijkt vergeven van de slakkenhuisjes. Massa’s alikruiken, maar ook de genoemde horens, wenteltrapjes, spoelhorens en trapgeveltjes scharrelen er rond. De weekdiertjes zijn eruit, heremietkreeften erin. Heremietkreeften hebben een snotterig achterlijf zonder schaal. Als pantsering tegen krabben gebruiken ze andermans schelp. Ze kraken een slakkenhuis. Dat zal niet meevallen, want de lege slakkenhuizen zijn op. Ze moeten in woningnood zijn. Slakkenhuisjes groeien niet, heremietkreeften wel. Ze moeten soms hun achterlijf in een groter huis steken. In hun wedijver gaan ze soortgenoten met hun schaar te lijf. Ze kraken huizen alsof de jaren tachtig nog in volle gang zijn. Voorheen droegen heremietkreeften hun schaar rechts, maar deze zijn linkshandig. Het zijn kleine heremietkreeften, net als die Amerikaanse zwaardscheden een nieuwe arrivé, maar dan uit Normandië.