En nu hopen dat de wereld zich ook inzet voor de andere gijzelaars

Prachtige beelden waren het: Ingrid Betancourt die haar dochter Mélanie en zoon Lorenzo na ruim zes jaar weer in de armen sluit. Ook wij kregen er een brok in de keel van.

’Paradijselijk’, zo beschreef de ex-Colombiaanse presidentskandidate haar gevoelens.

Betancourts bevrijding is een knappe prestatie. Succes kent vele vaders, maar de grootste lof was terecht voor de Colombiaanse president Uribe en de militairen die hun infiltratie in de linkse rebellenbeweging Farc met groot geduld en vasthoudendheid uitvoerden.

Betancourt dankte ook terecht de Fransen, die – het laatste jaar met Sarkozy voorop – internationaal druk op de ketel hielden. Vergeten leek de jarenlange controverse tussen de Franse wens (en die van de familie) voor een humanitaire oplossing, en Uribe’s koppige weigering al die jaren om te onderhandelen, en zijn Farc-gevangenen te ruilen tegen gijzelaars. Nu Betancourt vrij is, trekt Uribe’s tactiek van hard militair optreden tegen terreurgroepen aan het langste eind.

Toch mogen we niet vergeten dat Betancourt en de veertien anderen die met haar bevrijd zijn, niet de laatste gijzelaars zijn. Amnesty International schat dat er in Colombia nog ruim vijfhonderd ontvoerden zijn, van wie eenderde in handen is van de Farc.

Ook zullen niet alle gijzelingen zo sprookjesachtig eindigen. Het helpt als de gegijzelde bekend is, en als bekende organisaties of machtige personen zich het vuur uit de sloffen lopen. Zo hing de foto van de Nederlandse hulpverlener van Artsen zonder Grenzen, Arjen Erkel, destijds op ieder bushokje. Alle Nederlandse diplomatieke kanalen werden ingeschakeld. Erkel zat twee jaar vast in Tsjetsjenië en kwam uiteindelijk na het betalen van losgeld vrij in 2004.

Het haast onmenselijke dilemma – moet je met gijzelnemers praten, en betalen, of moet je deze groepen keihard bestrijden met het risico dat de gijzelaars het niet overleven – is met de bevrijding van Betancourt niet opgelost. De gijzelindustrie is helaas een onlosmakelijk onderdeel geworden van grote conflicten, zij het in Colombia, Tsjetsjenië, Gaza of Irak. Met de miljoenen die erin omgaan, financieren de verschillende milities hun strijd en daarvoor zitten wereldwijd duizenden, zo niet tienduizenden onbekende gijzelaars gevangen.

Het siert Betancourt, en ook haar dochter Mélanie Delloye, dat ze op een voor hen zo emotioneel moment, toch ook aandacht vroegen voor die onbekende gijzelaars in de jungle. Het is te hopen dat de internationale druk op de ketel ook voor deze mensen groot blijft.