Rug patiënt is niet de plaats om financiële perikelen af te wentelen

Het zomerse paniekverhaal in de thuiszorg begint inmiddels de vertrouwde trekken aan te nemen van dreigende patiëntenstops, een moord en brand schreeuwende SP, gevolgd door ingewikkelde verhalen over een krakende bureaucratie die wel over voldoende geld beschikt, dat echter helaas niet te bestemder tijd op de gewenste plaats beschikbaar blijkt te zijn.

Dit jaar was het de beurt aan de instellingen Thuiszorg Groningen en Sensire om de noodklok te luiden. Ze leveren volgens hun toezichthouders goed werk, maar stellen ze, dit keer dreigen ze aan hun eigen succes ten onder te gaan. De patiënten stromen toe, maar de AWBZ lijkt niet over de brug te willen komen. Onder deze omstandigheden zit er maar één ding op: geen patiënten meer aannemen op straffe van een faillissement.

Het zou kunnen dat er een kern van waarheid in dit verhaal zit. Ondertussen is het meer dan gerechtvaardigd dat hun handelen onder de loep wordt genomen en zorgverzekeraar Menzis hen zelfs bedreigt met een kort geding. De vraag is immers aan de orde waarom andere instellingen wel rond kunnen komen en uitgerekend zij niet. Bovendien is het onbegrijpelijk waarom ze geen beroep hebben gedaan op de reserves van de Nederlandse Zorgautoriteit. Die dient in dit soort gevallen bij te springen.

Kennelijk verwachten de twee instellingen meer van een publiciteitsoffensief. Wat dat betreft heeft de SP hen op hun wenken bediend met de aankondiging dat de Kamer desnoods maar terug moet komen van het reces. Dat is op zijn minst voorbarig: nieuwe cliënten worden doorverwezen naar andere thuiszorgbedrijven in de regio. Voorlopig lijken alleen mensen die nu al aanspraak maken op de zorg van Thuiszorg Groningen of Sensire en uitbreiding van het aantal uren willen, last te hebben van een eventuele stop. Zij krijgen dan mogelijk een hulp van een andere instelling aan huis. Dat is vervelend en zou vermeden moeten worden. Maar daarvoor hoeft de Kamer nog niet terug te komen van reces.

Wat resteert is het onbehaaglijke gevoel dat we in dit land geen kans zien de zorg behoorlijk te regelen, zonder ondoorgrondelijke financiële spelletjes, zonder paniekvoetbal en vooral ook zonder nodeloze bureaucratische rimram. Thuiszorg Groningen en Sensire verdienen een schrobbering voor hun onzorgvuldigheid en paniekvoetbal. De overige spelers, zoals de politiek, de zorgautoriteit, de zorgverzekeraars en de bureaucratie, dienen te beseffen dat de rug van de patiënt niet de plaats is om financiële perikelen af te wikkelen.