Zuid-Ossetië en Abchazië waren beter af geweest met gedegen vredesplan

De emoties rond de bewoners van de flanken van de Kaukasische toppen laaien hoog op. De Navo vraagt Rusland om de erkenning van Zuid-Ossetië en Abchazië terug te draaien, het Kremlin piekert er niet over, en de term Koude Oorlog flitst over de tv-schermen en krantenpagina's.

De Russische formele erkenning van de onafhankelijkheid van nog altijd officieel Georgisch grondgebied is olie op het vuur. En dat terwijl er rust en tijd nodig is voor het laten bezinken van de emoties.

Terecht wijzen Europese leiders als Merkel erop dat Rusland met de erkenning internationale verdragen schendt die het zelf heeft ondertekend.

Uit alles valt af te leiden dat de Russen uit zijn geweest op ’wraak’ voor Kosovo. Die emotie is – net als angst - een slechte raadgever. Ook deze krant heeft geschreven dat enkele Russische argumenten hout snijden. Zo had de Georgische president Zuid-Ossetië nooit zo doldriest moeten binnenvallen.

Daarentegen: als het Kremlin zo graag parallellen trekt met Kosovo, zal het moeten erkennen dat de Navo er destijds in 1999 alles aan deed om de Russen bij de besluitvorming rond deze oorlog betrokken te houden. Russische gezanten als Primakov en Tsjernomirdin liepen de deur plat, en Navotroepen en Russische troepen werkten samen bij de ’bevrijding’ van Kosovo. Dat staat in schril contrast tot het onverantwoord opvoeren van de spanningen door de Russen de laatste dagen. Het door de Fransen onderhandelde stappenplan, dat president Medvedev vorige week tekende, ligt nu alweer in de prullenbak. Dat plan voorzag in internationale gesprekken over de toekomstige status van regio’s Zuid-Ossetië en Abchazië, en was als zodanig al een bittere pil voor Saakasjvili.

De blijdschap van de Osseten en Abchazen over de opstelling van de Russen is begrijpelijk, gezien hun jarenlange onzekere status. Maar vooral voor de Osseten aan de zuidkant van de Kaukasische bergrug zal deze Russische erkenning op de lange duur weinig opleveren. De enige kans op ontwikkeling ligt voor hen toch in goede betrekkingen met beide ’buren’, met Georgiërs én Russen. Daar had een internationaal vredesplan veel meer kansen toe gegeven.

Te vrezen valt dat de Russische erkenning ook zijn weerslag zal hebben op een ander oud conflict in deze brandgevaarlijke regio. Dit Kremlin is altijd fel tegenstander geweest van volledige autonomie van Tsjetsjenië. Op dit moment bestuurt een Moskougetrouwe Kadyrov jr. deze regio, maar wat zullen de Russen hem na deze week kunnen antwoorden als hij meer wil?