ephimenco / Femino-preutsheid

Na afloop van het debat kwam De Dichteres naar mij toe. Ze gaf me een hand en met vuurspuwende ogen maakte ze me deelgenoot van haar frustraties: ‘Ik heb me al die tijd aan u zitten ergeren’. Wat kun je doen of zeggen tegen zo veel onbehagen? De jonge vrouw leek oprecht. Ze had een blok cement op haar maag liggen. En de gelegenheidsmetselaar die daar verantwoordelijk voor leek te zijn, die was ik.

Ik antwoordde lacherig dat ik tenminste iets had bereikt. Ik kon de jonge vrouw toch niet meedelen dat ook zij de nodige irritaties bij mij had gewekt. Ik kom uit een cultuur waarin ongemakkelijke waarheden niet altijd worden uitgesproken. Geen kwestie van hypocrisie, maar van hoffelijkheid en mededogen. Toen kort daarvoor De Dichteres op het podium van Felix Meritis sprong en zich begon uit te kleden, greep het onbehagen ook mij bij de keel. Ze wilde op haar manier de seksualisering in deze doorgeslagen maatschappij verbeelden. Het was, op die zaterdag 8 maart, het thema van het debat dat door het maandblad Opzij was georganiseerd. De Dichteres hield alleen haar ondergoed aan. Ik zat pal achter haar op het podium.

Minutenlang moest ik naar die ontmoedigende grote zwarte onderbroek kijken en de ongeschoren benen van De Dichteres. Ik ben meer een estheet die urenlang naar fijne en precieuze dameslingerie kan kijken. Een hedonist die godzijdank een vriendin heeft die zich geregeld met creaties van Marlies Dekkers of Aubade tooit. Maar mijn malaise valt niet alleen te herleiden tot een visuele en culturele schok. Toen ik de Jonge Dichteres in Grote Onderbroek zag en hoorde, voelde ik me teruggeworpen naar het oude feminisme van weleer. De tijd dus waarin in Opzij SP-senator Anja Meulenbelt artikelen schreef met als kop ‘Kut ruikt lekker’ en waarin een kluwen femo’s elkaars vagina fotografeerde en het consumeren van veel calorieën als emancipatorisch werd voorgesteld.

Overigens, als je naar Anja anno nu kijkt, kun je zien dat het gebakjesfeminisme (met slagroom) van toen een vrouw weinig goeds doet. Ik gun natuurlijk de jongste lichting van rebellerende vrouwen hun excessen en provocaties. Confrontatie, zegt Wouter Bos, opent de weg naar emancipatie. Ik heb alleen geen zin om dertig jaar terug in de tijd te gaan, toen de strippende meiden van nu nog geboren moesten worden. Maar eerlijk is eerlijk, hoe je het wendt of keert, de oerfeministen van toen streden toch voor hun recht op bevrijding. Ze zijn de oma’s van de seksuele revolutie geworden.

Maar in de zaal van Felix Meritis zag ik zaterdag jonge vrouwen die hun buik vol hebben van die vrije seksuele moraal. Ze claimen nu het recht om preuts of maagd te zijn. Alsof we in een gigantisch bordeel vol pornobeelden leven. Het werd me door de zaal niet in dank afgenomen, maar ik bleef bij mijn stelling: de preutse meiden die vandaag (seksuele) vrijheden willen beperken, zijn de objectieve bondgenoten van conservatieve krachten die het schudden van vrouwenhanden relativeren en zwemboerka’s bejubelen.