ephimenco / Van kleur verschieten

Openbare scholen moeten veel meer aan de islam doen. Islamitische feestdagen ’respecteren’. Aandacht besteden aan het scheppingsverhaal. Het dragen van een boerka in de klas bespreekbaar maken. Bovendien zich realiseren dat het vanwege al die nog niet gerealiseerde punten is, dat islamitische scholen uit ’nood’ zijn ontstaan.

Als het nu de salafistische imam Fawaz was geweest die deze punten afgelopen zaterdag in Het Parool aansneed, dan had er geen haan naar gekraaid. In de visie van Fawaz moet de Nederlandse samenleving islamiseren en dit proces begint vanzelfsprekend op school. Maar het was de Amsterdamse stadsdeelvoorzitter Marcouch die het opnam voor de boerka en die pleitte voor meer islam op openbare scholen.

De verbijstering is nu algemeen. Marcouch is dezelfde man die in april zijn theologische controverse met de fundamentalistische Fawaz in de media uitvocht. De imam noemde de stadsdeelvoorzitter een ’hypocriete moslim’ wat volgens Marcouch gelijk stond aan een fatwa. De PvdA-politicus kreeg toen veel steun, onder andere van staatssecretaris Aboutaleb die om het ontslag van Fawaz vroeg. Ik schreef toen dat het beter was om zich niet met deze kwestie bezig te houden. Beide zeer gelovige mannen moesten hun vuile was (lees: hun richtingenstrijd) binnen de moskeemuren houden.

Door van een theologische kwestie een politieke zaak te maken, ging de stadsdeelvoorzitter over de lijn die de scheiding tussen kerk en staat markeert. Ook de reactie van Aboutaleb schiep verwarring. Na het interview in Het Parool kregen de medestanders van Marcouch allemaal rode oortjes. Je kunt natuurlijk altijd partij willen kiezen tussen een zogenaamde liberale moslim en een fundamentalist, maar hier ging het tussen twee vormen van islamisering: soft en hard. En zelfs deze twee kwalificaties moeten worden genuanceerd: met het bespreekbaar willen maken van de boerka op openbare scholen is nu duidelijk geworden dat de appel Marcouch niet ver van de boom Fawaz valt.

Een beetje boerka-folklore is nog tot daar aan toe, maar grondig willen sleutelen aan de identiteit van openbare scholen is ernstiger. Drie jaar geleden was het de beurt aan een andere zogenaamde liberale moslim, de toenmalig directeur van Milli Görüs Haci Karacaer, om de aanval op het Nederlandse schoolsysteem in te zetten. Toen ging het specifiek over confessionele scholen. Karacer opperde het idee om katholieke en protestante scholen waar veel moslimkinderen zaten ’van kleur te laten verschieten’.

Tegen André Rouvoet zei Karacaer in HP/De Tijd dat door de ’demografische ontwikkeling’ schoolbesturen hun ’evangelische missie niet kunnen volhouden’. Hij preciseerde: ’Ik durf nog te stellen dat de christelijke identiteit van die scholen geen ene moer voorstelt’. De boodschap van Marcouch is nu anders verpakt en richt zich op openbare scholen, maar de teneur is onveranderd. Geleidelijk aan of ineens moeten confessionele en openbare scholen met moslimkinderen van kleur verschieten. Met deze ’liberale’ islamitische prominenten hebben we geen fundi’s meer nodig.