Zelfs bij de EO is de weerzin tegen homo’s bijna weg

De goedlachse pastor uit Afrika was neergestreken in Den Haag. Daar, op een volgepropte etagewoning, voorspelde hij me dat er een heuse revival zit aan te komen in dit zondige land. ,,Onze belangrijkste missie”, zei hij, ,,is dat het christendom deze natie weer zal domineren.”

Of in dat geval, informeerde ik, homo’s ook welkom waren? Hij keek me met grote ogen aan. Las ik de Bijbel wel eens? ,,Sodom en Gomorra zijn eraan ten onder gegaan. God schiep Adam en Eva. Hij heeft toch niet twéé Adams geschapen?”

Ik moest aan de pastor denken toen ik zaterdag het interview las in deze krant met Yvette Lont, toen nog twijfelend deelraadslid voor de ChristenUnie in Amsterdam-Zuidoost. ’Ik ben een vrouw van God’, stond erboven. Net als de Haagse pastor weet ook deze politica zeker dat de gelijkgeslachtelijke liefde de Heer een gruwel is. Ze vergeleek homoseksualiteit met een ernstige verslaving die je maar moet zien te overwinnen. ,,Als christen”, zei ze, ,,kun je niet toegeven aan die gevoelens.”

Vandaar dat ze in woede was ontstoken over de nieuwe gedragscode die haar partij die dag zou aannemen. Het was volgens haar een schande dat dit document ’praktiserende’ homo’s niet expliciet uitsluit van bestuursfuncties. Zo zette de partij de deur eigenlijk voor hen open. Terwijl in haar ogen een praktiserende homo bij de ChristenUnie net zo ongeloofwaardig is als een praktiserende poelier bij de Partij voor de Dieren.

Nu wordt bij mijn weten een mens zelden als poelier geboren. En geregeld wel als homo. Maar dat detail wuifde de politica in het gesprek geërgerd weg. De Schepper houdt niet van homo’s. Punt.

Arme ChristenUnie. Kan de partij in de buitenwereld al weken geen goed meer doen vanwege haar standpunt rond de embryoselectie, is het binnenshuis ook nog eens hommeles.

Toch heeft het boze deelraadslid, onder ons gezegd en gezwegen, wel een punt. De nieuwe gedragscode is inderdaad een wonder van vaagheid. Er staat in dat partijvertegenwoordigers de Bijbel dienen te aanvaarden als gezaghebbend ’voor hun hele doen en laten’. Dat ze op hun opvattingen en gedragingen ’aanspreekbaar’ moeten zijn. En dat het daarbij om ’het geheel van de Bijbel’ gaat en niet ’slechts om enkele losse bijbelteksten of aan de Bijbel ontleende noties’. Daar kun je werkelijk alle kanten mee op.

Alleen, dat is natuurlijk precies de bedoeling. André Rouvoet en de zijnen voelen hun traditionele achterban immers haarfijn aan. En anders dan velen denken, gelden homo’s daar al een tijd niet meer per definitie als verwerpelijke wezens – ook niet de praktiserenden onder hen.

Zeker, de kwestie ligt gevoelig. Zo zag een christelijk-gereformeerde dominee zich een paar jaar geleden nog gedwongen een boek uit de handel te nemen, waarin hij het voorzichtig had opgenomen voor homoseksuele relatievorming. Maar zelfs bij de Evangelische Omroep is de weerzin tegen het verschijnsel geen fractie meer van wat die ooit was. En dus is het zeer verstandig van de partij om zich niet al te duidelijk vast te leggen op al te duidelijke gedragslijnen.

Of de ChristenUnie op deze manier de boel bij elkaar kan houden is intussen de vraag. De ’multiculturele christenen’ (haar eigen term) die ze de laatste jaren in huis heeft gehaald, zijn doorgaans even uitbundig in geloofsbeleving als behoudend van snit. Het is een kloof die zich wereldwijd openbaart – zie de tegenstand die anglicaanse homo’s ondervinden van hun broeders uit het Zuiden. En ik zou niet durven voorspellen wie er aan het langste eind trekt.

Yvette Lont kondigde alvast aan dat ze binnenkort een nieuwe, landelijke partij wil beginnen. Als ze nog gelijkgestemden zoekt, kan ik haar moeiteloos helpen aan een adresje in Den Haag.