internet / Mijn vrienden hebben geen zin in Twitter

Het zal de lente zijn. Ik had zin om weer eens wat nieuws te proberen. Sinds kort durf ik me ook op datingsites te vertonen. Ik hoor van zo veel mensen dat ze dat leuk vinden, dus waarom zou het niks voor mij zijn.

Hetzelfde had ik ook met Twitter. Twitter is een vorm van ’microbloggen’: met korte berichtjes al je vrienden en bekenden op de hoogte houden van waar je zit en wat je aan het doen bent. Tenslotte zijn dat toch de belangrijkste wetenswaardigheden, dat weten we van de vele mobiele telefoongesprekken die we allemaal dagelijks opvangen. Het verschil tussen Twitter en msn of sms is dat je niet één iemand vertelt waar je mee bezig bent, maar veel mensen tegelijkertijd. Iedereen kan zich aanmelden om jouw stroom Twitter-berichtjes te volgen en jij die van hen, en zo weet je steeds wat je vrienden doen. In plaats van eens in de zoveel tijd bij te praten, of één lange e-mail te moeten schrijven.

Het aantal mensen dat twittert stijgt snel. Veel webloggers schrijven dat Twitter zo leuk is en zo handig en zo gezellig. Na dat een paar maanden aangehoord te hebben, besloot ik de weerstand tegen de nieuwerwetserij op te geven en het ook maar eens te proberen. Ik maakte een account aan op twitter.com, zocht een paar mensen op waarvan ik de dagelijkse bezigheden wel wilde volgen en ik begon zelf ook de vraag te beantwoorden: ’wat ben je aan het doen?’. Je voelt je alleen een beetje lullig als je die vraag steeds beantwoordt en er niemand op dat antwoord zit te wachten. Aangezien ik mijn vrienden niet op Twitter aantrof, besloot ik ze een mailtje te sturen om te vragen of ze meededen. De reacties die ik kreeg, zeggen volgens mij iets over de kans dat Twitter zal doorbreken bij de massa. ,,Daar word ik toch echt te oud voor,” aldus T. Vriend N. hield het bij een kortaf ,,ik pas” en onderbuurvrouw M. mailde: ,,Ik ben net krap een week op Hyves. Ik snap daar al geen drol van, dus ik vind het twitteren weer even een brug te ver.” Een collega: ,,Ik ben misschien een volstrekt achterhaalde 20ste eeuwer, maar wat héb je aan Twitter? Anders dan dat je je privacy te grabbel gooit in een gênante poging je eigen ijdelheid te strelen?” Alleen vriend S. kon ik overhalen, en vriendin M. en haar vriend meldden sinds kort te twitteren. J. wil haar leven overzichtelijk houden: „Als je contact wil hoor ik het wel via mobiel, Skype, Facebook, Hyves of msn.”

Ik snap het wel. Het is onhandig om steeds je activiteiten te moeten onderbreken om op een site, in een programmaatje of op je mobiel in te tikken wat je aan het doen bent. Wie weet gaat het leven van steeds meer mensen zich online afspelen, maar mijn vrienden doen daar nog niet aan.

Ik kan de lente beter aangrijpen om met hen op het terras te gaan zitten, samen wijn te drinken en lange gesprekken te voeren.