McCain koos voor Palin en schuift daarmee helaas op richting Bush

De Republikeinen hadden geen betere presidentskandidaat naar voren kunnen schuiven dan John McCain. Hij geniet respect, is volhardend en integer, en heeft veel ervaring in het Amerikaanse Congres.

En het belangrijkst: hij vertegenwoordigt nog het minst van alle potentiële kandidaten het Republikeinse beleid dat de Verenigde Staten zo veel schade heeft berokkend.

Want eigenlijk is het verbijsterend dat de Republikeinen zelfs nog een kans maken het Witte Huis te behouden. Na een desastreus geplande interventie in Irak, jaren van financieel wanbeheer bij de overheid, een kredietcrisis met grote gevolgen en een uitholling van de rechten van burgers in binnen- en buitenland, verdienen de Republikeinen een electorale afstraffing. De uiterst impopulaire president Bush speelt niet voor niets een marginale rol in de campagne. Hoe minder Bush in beeld komt, des te groter de kansen van McCain.

Zeer zorgelijk is echter de keuze voor Sarah Palin als kandidaat voor het vicepresidentschap. De keuze voor haar is zo overduidelijk een poging vrouwvriendelijk over te komen, dat het eigenlijk een belediging vormt voor vrouwen van veel groter gewicht in de Amerikaanse politiek. Na maandenlang de Democratische concurrent Barack Obama te hebben weggezet als onervaren, willen de Republikeinen nu een vicepresident die slechts korte tijd een staat heeft bestuurd met evenveel inwoners als Twente. Met een baas die nu al 72 jaar is, is er een serieuze kans dat zij aan de knoppen komt te zitten.

De zegening van deze campagne is dat zowel McCain als Obama de VS hun plaats weer kan teruggeven als bolwerk van de vrijheid. Beiden hebben bovendien het vermogen bindend te werken, zowel in eigen land als – vrijwel zeker – daarbuiten. Maar onder meer met de keuze voor Sarah Palin als running mate, is McCain de laatste weken helaas steeds meer opgeschoven in de richting van conservatieve Republikeinen – in de vorm van knievallen voor de anti-abortuslobby, de olielobby en de belastingverlaginglobby. Daarmee kruipt hij naar het Bush-beleid toe, in plaats van er verder afstand van te nemen.

Ook gezien zijn opmerkelijke en knappe winst op Hillary Clinton bij de Democraten, biedt Barack Obama nu dan ook de beste kans op drastische en inspirerende vernieuwing. In de internationale politiek kan hij daarin gesteund worden door Joe Biden, die gepokt en gemazeld is in het Amerikaanse buitenlandse beleid. Na acht jaar Bush is er voor dit sterke tandem genoeg te doen om Amerika’s statuur in de wereld te herstellen.