Lage zorgpremie niet zaligmakend

We moeten weer kiezen uit het grote aanbod aan zorgverzekeringen. Op deze pagina's een verhaal over de trends en rekenvoorbeelden die de verschillen met vorig jaar aangeven.

Anders dan eerdere jaren veroorzaken de nieuwe zorgpolissen nu amper enige reuring. Advertenties die het nieuwe aanbod aanprijzen zijn er nauwelijks te zien, terwijl elke volwassen Nederlander toch al over vijf weken weer zijn keuze moet hebben gemaakt uit het grote aanbod. Ook de politiek, tegenwoordig snel present met verontwaardigde tegengeluiden, laat niet van zich horen. Kennelijk heeft niemand, na alle somberheid over de economie, nog puf om zich ook nog eens druk te maken over zorgpolissen.

„Je zou toch veel meer aandacht verwachten”, zeggen Sharon Gerritsen, productmanager zorg van financiële vergelijkingssite Independer.nl, en directeur Edmond Hilhorst. Hilhorst: „Het gaat toch om grote belangen: je gezondheid. Als je dat vergelijkt met al die aandacht voor het sparen. Dat is niet in verhouding. Maar je ziet het ook op onze site. Daar is bij de zorgverzekeringen relatief weinig bezoek te bespeuren.”

Gerritsen stelt dat de consument toch al steeds minder van verzekeraar wisselt. Die trend is al langer gaande, maar de kredietcrisis zal dat nog meer bevestigen. „Je ziet het terug in de cijfers. Bij de invoering van het nieuwe zorgstelsel in 2006 wisselden 18 procent van de Nederlanders van verzekeraar. Vorig jaar was dat nog maar 4 procent, dit jaar was het 3 procent en voor 2009 is de verwachting tussen de 2 en 3 procent.”

„Zo is van echte marktwerking geen sprake meer”, vult Hilhorst aan. „Bij een wissel van zeg 2,5 procent, waar komend jaar waarschijnlijk sprake van is, verandert iedereen eens in de veertig jaar van verzekeraar. Nou, in veertig jaar verandert er heel veel in een mensenleven en de daarmee samenhangende zorgbehoefte. De consument heeft er alle belang bij om daar goed naar te kijken.”

De zorgconsument kickt natuurlijk op lage premies, maar waarschuwt Hilhorst: „Het zou zo maar kunnen dat een goedkope polis ook een mindere kwaliteit zorg oplevert.”

Hilhorst en Gerritsen wijzen daarbij op de doorzettende trend van zorgsturing. Daarbij krijg je in ruil voor een lagere premie een beperkte keuze van zorg aangeboden. Zo kan je bij voorbeeld alleen maar terecht in ziekenhuizen die de verzekeraar uitkiest. In het geval van de Zekurpolis van Univé is dat één ziekenhuis per provincie. Maak je daar geen gebruik van, dan betaal je 20 procent van de kosten zelf, tot een maximum van euro 500. Achmea biedt een polis aan waarbij je geen eigen risico betaalt als je je laat behandelen in een van de negen door hen geselecteerde ziekenhuizen. Hilhorst: „Enerzijds begrijp ik dat verzekeraars zoeken naar manieren om de kosten in de hand te houden, anderzijds zet ik mijn vraagtekens bij de solidariteit hier. Het is niet alleen de vraag wáár je je zorg afneemt, het gaat ook om de kwaliteit van de door de verzekeraar ingekochte zorg. Steeds meer komt toch naar voren dat de kwaliteit van ziekenhuizen nogal uiteenloopt. Absolute vrijheid van zorg kost geld, daarover geen misverstand, maar mijn angst is dat goedkope polissen gepaard gaan met een mindere kwaliteit zorg. De consument moet zich daarvan bewust zijn, maar die wordt er maar zeer beperkt over geïnformeerd. Wij tonen dit jaar voor het eerst op onze site bij de vergelijkingen een score over vrije of beperkte keuze. Daarin zijn wij de enige. Maar eigenlijk zou het logisch zijn dat de overheid dat ook doet.”

Een trend die hierop aansluit is de steeds meer op maat gesneden polis. Gerritsen: „Mensen stappen steeds minder over, maar selecteren dan wel vaker de zorg die zij zelf nodig hebben. Waarom moeten senioren nog voor kraamzorg zijn verzekerd?, is dan vaak de begeleidende opmerking. Dat soort bewuste keuzes zie je steeds vaker. Dat is ook een gevolg van de ingevoerde marktwerking. Enerzijds is het prima dat de consument voor de scherpste prijs zijn zorgpakket krijgt aangeboden, aan de andere kant geldt ook hier: Hoe lang gaat dat nog goed? Je kunt op je vingers natellen dat hoe minder mensen zich verzekeren voor zeg de fysiotherapeut, des te hoger de premie wordt.”

Hilhorst: „Maar de verzekeraars durven de premies niet echt te verhogen, terwijl de basispolissen verliesgevend zijn. Uiteindelijk zal de consument toch het gelag betalen, maar dan met een grote klap.”

Voorlopig behelpen de verzekeraars zich nog met een steeds beperkter aanbod in de aanvullende verzekering bij een iets oplopende premie. Ook dat is een trend. Gerritsen: „Gemiddeld stijgen de premies voor de aanvullende verzekering met 8 procent. Er zijn extremen, zoals de meest uitgebreide aanvulling van Delta Lloyd met +40 procent en Lancyr (een Delta Lloyd-dochter) met +70 procent stijging op enkele aanvullingen, maar let vooral op de soms flink uitgeklede dekking. Een grote verzekeraar als CZ begon met Top, een aanvullende verzekering, waarbij je bij voorbeeld de fysiotherapeut onbeperkt vergoed kreeg. Later zijn daar twee aanvullende verzekeringen bovenop gezet: Excellent en Super Top. Zit je nog steeds met een Top, dan krijg je nu maar voor een beperkt bedrag de fysiotherapeut vergoed. Bij Univé zijn er mensen die zich vorig jaar speciaal hebben verzekerd voor een ivf-behandeling. Het pakket dat daarvoor de meest uitgebreide dekking biedt, is nu helemaal verdwenen. Zo is overal wel iets aan de hand, dus kijk goed. Ga er niet automatisch vanuit dat je sommige behandelingen alleen maar nodig hebt als je ouder wordt, zodat je nu lekker minder premie betaalt. De aanvullende pakketten worden langzaamaan stevig uitgekleed. Op het moment dat je een bepaalde dekking echt nodig hebt, word je niet meer geaccepteerd. Ja, dat kan, want bij aanvullende verzekeringen geldt geen acceptatieplicht.”

Denk dus goed na, juist voor de wat langere termijn, zegt Hilhorst. Hij geeft daarbij nog het voorbeeld van een tandartsverzekering. „Steeds meer tandartsverzekeringen geven een beperkte dekking. Dan is euro 250 het maximale bedrag dat wordt vergoed. Aan zo’n verzekering heb je eigenlijk niets. Heb je een gezond gebit, dan is het niet nodig. Die twee controles per jaar betaal je uit eigen zak. Dan ben je goedkoper uit. Heb je een gebit waaraan veel gesleuteld moet gaan worden, dan lopen de kosten een stuk hoger op dan de euro 250 die je vergoed krijgt. Kijk dus goed vooruit, want in veel gevallen moet je bij een nieuwe tandartsverzekering een tandartsverklaring overleggen. Ook hier geldt namelijk geen acceptatieplicht.”