Uitstel van EPD is ook niet zonder risico’s

Solliciterende werknemers zitten er niet op te wachten dat hun toekomstige werkgever vooraf de beschikking krijgt over hun medische dossier. Evenmin zullen burgers het op prijs stellen als straks hun buurman of buurvrouw opgewekt kan meepraten over hun ziektebeeld, mede aan de hand van de kerngegevens van het tussen nu en januari 2010 in te voeren landelijke Elektronische Patiëntendossier (EPD).

Minister Ab Klink van volksgezondheid wist daarom waaraan hij begon toen hij dezer dagen de Nederlandse huishoudens op de hoogte stelde van de komst van het EPD. In die brief mat hij de zegeningen van het nieuwe systeem breed uit, maar daarmee bleek hij onvoldoende in staat een golf van veronrusting te temperen. Artsenorganisaties zijn op zichzelf wel voor invoering van het systeem, maar zeker niet nu, of op korte termijn. Zij achten de kans op misbruik onevenredig groot. En inmiddels hebben ruim vijftienduizend patiënten de hobbel genomen door daadwerkelijk gebruik te maken van de mogelijkheid om bezwaar aan te tekenen, die minister Klink hen in de brief had geboden.

Hoe nu verder? De neiging is groot om het ook in dit geval voorlopig maar even voor gezien te houden. De keren dat de overheid uitpakte met grootschalige automatiseringsprojecten draaide het vaak op een teleurstelling uit. Denk aan de blunders van de belastingdienst, denk ook aan de moeilijkheden bij de invoering van de OV-chipkaart. In het verlengde daarvan is het een illusie te denken dat het EPD met zoveel gebruikers de hooggeprezen privacy kan garanderen. Die garantie komt er ook niet.

Maar is de kans op misbruik ook een afdoende reden om het project uit te stellen? In zijn brief wijst Klink niet ten onrechte op de grote risico’s die het niet invoeren van het EPD met zich meebrengt: 19.000 vermijdbare ziekenhuisopnames en 1200 doden. Dit feit roept veeleer de vraag op waarom de medische stand niet veel eerder in staat is geweest de uitwisseling van patiëntgegevens te stroomlijnen. Dit feit kun je afdoen als propaganda, zoals hier en daar wel gebeurt. Daartegen pleit dat de medische stand op regionale schaal al heel wat in gang heeft gezet op het gebied van automatisering. Ook die systemen zijn fraudegevoelig, maar daarover hoor je niemand klagen.

Waar het dit keer op aankomt is of we vertrouwen kunnen opbrengen in de medische stand zelf, om samen met de overheid een sluitend systeem op te zetten en wel op basis van zijn keurmerk dat de vertrouwensrelatie met de patiënt op de eerste plaats staat.