Vrouw in rood brengt hoofd man op hol

Rood is niet toevallig de kleur van de liefde. Als mannen vrouwen zien die in het rood gekleed zijn, gaan ze vaker voor de bijl dan wanneer ze een dame in blauwe kledij tegenkomen. Voor vrouwen speelt dit kleureffect niet bij de beoordeling van de andere sekse.

Amerikaanse psychologen lieten mannen naar foto’s van vrouwen kijken waarbij ze op allerlei manieren met kleuren hadden gevarieerd: foto’s in rode of blauwe lijstjes, kleurschakeringen in de achtergrond of gefotoshopte portretten waarin de kleur van de kledij was gewisseld. Telkens voelden de mannen zich het meest tot de rode dame aangetrokken.

Natuurlijk, zeggen de psychologen deze week in het vakblad Journal of Personality and Social Psychology, de betekenis van rood zit in onze culturen ingebakken, van de oudste opgravingen tot de hedendaagse valentijnscadeautjes. Toch vermoeden ze dat het dieper zit. Volgens hen deelt de man zijn voorkeur voor rood met bijvoorbeeld het chimpanseemannetje dat wild wordt van vrouwtjes met een rood achterste.

Umpire ziet bal wel goed, maar beoordeelt hem fout

Bij tenniswedstrijden geeft een scheidsrechter een goedgeslagen bal veel vaker uit dan dat hij een misser binnen de lijnen ziet vallen. Dat is geen kwestie van tennissertje-pesten, de scheids heeft last van een optische illusie die iedereen dwarszit.

Dat schrijven hersenonderzoekers van de universiteit van Californië deze week in het vakblad Current Biology. Ze hebben de beelden van 57 wedstrijden op Wimbledon bekeken en daarbij zo’n 4500 gespeelde punten bestudeerd. De lijnrechters maakten 83 keer een fout; in 70 gevallen ging het om een bal die ’in’ was, maar ’uit’ werd gezien.

Het is het brein dat een goede waarneming versjteert. Het duurt een tiende seconde voor de beelden van het netvlies door de hersenen zijn verwerkt. Om te voorkomen dat onze waarneming achterloopt, corrigeert het brein voor deze vertraging. Maar het systeem is niet perfect. Op de harde smashes van tegenwoordig is de autocorrectie in de bovenkamer niet berekend.

Bosolifant waagt zich niet meer op de weg

Ze durven de weg niet meer over. Zo’n angstige houding zou je niet verwachten van olifanten, maar ze hebben er dan ook reden toe. Ivoorjagers doodden in één jaar tijd vijf procent van deze bosolifanten uit de regenwouden in Midden-Afrika.

Biologen volgden daarom 28 exemplaren, via de satelliet. De bosolifanten, verwant aan de savanneolifant maar iets kleiner, met ronde oren en recht naar beneden gerichte slagtanden, waagden zich nauwelijks meer op de wegen. Slechts één olifant stak een keer over, 14 keer zo snel als hij normaal loopt. Allemaal uit angst voor de stropers, vermoeden de biologen.

Zo zitten de dieren in het bos gevangen, met alle gevaren van dien, waarschuwen ze in het tijdschrift PLosONE. Ze hebben minder te eten, zitten in elkaars vaarwater, raken gestrest en worden minder vruchtbaar. En de oplossing is simpel: hou de wegen van de wouden weg.