Het laatste taboe

,,Het zijn een stel criminelen en zakkenvullers daar in Den Haag. En die buitenlanders, die moeten ze allemaal naar Texel sturen met een groot hek er omheen en dan afknallen.” Als Henk Hagoort gelijk heeft, bent u zich van bovenstaande regels rot geschrokken. Want u kijkt altijd naar de publieke omroep en daar hoor je deze geluiden nooit.

Dat moet veranderen, zei Hagoort vorige week in deze krant. ,,De publieke omroep is er voor iedereen”, aldus de voorzitter van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO). Dus ook voor ’Telegraaf-lezers en Rita-fans’. Leuke discussie. Roept ook altijd een hoop reacties op.

Vrijdag schreef een lezer op de podiumpagina van Trouw helemaal geen behoefte te hebben aan de mening van ’Jan Onbenul’. Jan Onbenul. Dat klinkt niet erg sympathiek. Wie wil er nu zo genoemd worden? Niemand.

Maar we zien hem állemaal voor ons. Want Jan Onbenul – die ik toch liever Jan Boven Mijn Pet noem – bestaat. Net als de elite ook bestaat. Waarom moeten we daar toch altijd zo krampachtig over doen? Het is potjandrie toch geen waardeoordeel? Het is een constatering. Daarbij: het is óók een vorm van miskenning om voorbij te gaan aan het feit dat je slimweg domme mensen hébt. O-lie-dom, echt waar. En domweg slimme. Vre-se-lijk slim.

Zelf zitten wij er thuis ergens tussenin, geloof ik. Als het over kunst gaat voelen we ons heel elitair, als het over de kredietcrisis gaat vereenzelvigen we ons met Jan Boven Mijn Pet. Dolgraag zou ik bij de elite horen, maar helaas. Het zit er niet in. Eigenlijk wil ik het fijne ook niet van die crisis weten. Maar er alleen over zeuren. Toch word ik niet erkend. Steevast hoor ik overal Henk Hagoort’s zeggen: ,,Je hebt een grote groep mensen die zich niet begrepen voelt.” In plaats van: ,,Je hebt een grote groep mensen die er niks van begrijpt en er ook niks van wil begrijpen.” Het is feitelijk het laatste taboe in de discussie ’het volk-versus de elite’: het erkennen van de Groep Chronische Ontevredenheid. Een ongeneeslijk stel ouwe zeuren, waar geen pil tegen helpt. Ook niet het medicijn ’Nova-light’, ’EenvoudVandaag’ of ’Netwerk Editie Onderbuik.’

Is dat erg? Bent u betoeterd. Erg is pas als je de ontevredenheid van deze hardwerkende Nederlanders zou wegnemen. Daarmee sla je namelijk de bodem weg onder hun hele bestaan. Jan Boven Mijn Pet is nu eenmaal gelukkig in het ongelukkig zijn. Laat hem.

Zijn we er daarmee uit? Niet helemaal. Er is namelijk ook een groep die niet naar de ’Netwerk’s’ kijkt en wellicht nog is te vangen. Dat is een experiment waard. Maar de boodschap aan de NPO blijft onveranderd: de publieke omroep is er voor iedereen, maar niet iedereen is er voor de publieke omroep.