De Israëlische aanval is buitenproportioneel en zal Hamas niet temmen

Het Palestijns-Israëlische conflict was enigszins op de achtergrond geraakt door het geweld in Irak en Zuid-Azië. Na dit weekeinde staat het opnieuw prominent op de agenda. Als de strijdende partijen dat doel voor ogen hadden met de escalatie, is hun opzet gelukt.

De escalatie begon al in november, toen Israël een tunnel opblies omdat Hamasstrijders die zouden willen benutten voor een aanval op een Israëlische legerpost. Daarna nam het aantal raketbeschietingen vanuit Gaza snel toe. Door het beëindigen tien dagen geleden van een wankel bestand dat sinds juni gold, zette Hamas de zaak op scherp. Als zij op die manier betere voorwaarden voor een nieuw bestand wilde afdwingen, dan heeft ze haar hand overspeeld. Als ze een oorlog wilde uitlokken, speelt ze met de levens van haar kiezers.

Zeker is echter dat het militaire optreden van Israël sinds zaterdag buiten alle proporties is. De raketbeschietingen vanuit Gaza op Israël waren en zijn schandelijk en traumatisch, maar zelden dodelijk. De Israëlische bombardementen zijn dat wel. Israël claimt dat het zijn uiterste best doet Hamasleiders te treffen en burgerdoden te vermijden, maar het tijdstip van de aanval – midden op de dag – en de omvang ervan spreken andere taal. Israël neemt bewust het risico dat een groot aantal burgers omkomt. Dat is onaanvaardbaar.

Geen van de partijen kan bovendien winnen. Hamas is populair onder Palestijnen – wat verkiezingen ook hebben uitgewezen. Ze zal niet verdwijnen en door het Israëlische geweld vrijwel zeker aan aanhang winnen. Maar Hamas zal er niet in slagen de door Israël bezette gebieden met geweld te bevrijden, laat staan heel Israël van de kaart te vegen. Israël is daarvoor militair te sterk en heeft ook te veel steun vanuit het buitenland.

Nog steeds is de enige oplossing die van twee staten. Israël moet daarvoor de meeste nederzettingen ontmantelen, de blokkades opheffen en zich terugtrekken achter de grenzen van 1967. De Palestijnen moeten afzien van terreur tegen Israël, zijn bestaansrecht erkennen en een oplossing voor Jeruzalem en de vluchtelingen toestaan.

De Amerikaanse ex-president Bill Clinton heeft de contouren van zo’n akkoord ooit opgesteld, zijn vrouw Hillary kan er als nieuwe minister van buitenlandse zaken gelijk mee aan de slag. Het alternatief is voortdurende dreiging, een wederzijdse wurggreep die vooral de Palestijnen het leven onmogelijk maakt, en steeds terugkerende golven van geweld.