Mooie Mara heeft het moeilijk

Mara Carfagna, de Italiaanse minister van emancipatiezaken, heeft een verleden als showmeisje. Ze wil serieus worden genomen, maar critici blijven haar aanvallen.

Het eerste boek van Mara Carfagna, minister van emancipatiezaken in Italië, lag deze week in de winkel: een bundel portretten van conservatieve vrouwen uit de internationale politiek. Carfagna werkt hard. Ze spreekt op een congres over homo-discriminatie, bezoekt een zigeunerkamp en verdedigt op tv haar plannen om prostituees van de straat te halen. En dat alles doet ze met een ernstig gezicht, een keurig kort kapsel en gestoken in hooggesloten blousjes en pantalons.

Carfagna, kortom, neemt haar baan serieus. Maar ze blijft opboksen tegen Italianen die háár niet serieus nemen. Zij zien in ’Mooie Mara’ de verpersoonlijking van seksistisch Italië, waarin een vrouw sneller en makkelijker carrière kan maken als ze mooi en gewillig is, dan wanneer ze slim en capabel is.

Toen Mara Carfagna (32) dit voorjaar door Silvio Berlusconi werd benoemd tot minister, reageerden veel Italiaanse vrouwen schamper. Want ze kenden La Carfagna als een zuidelijke schoonheid, die in haar leven niet veel meer had gedaan dan schaars gekleed op televisie rondhuppelen. Ze had weliswaar rechten gestudeerd, maar leek de voorkeur te geven aan het werken als showmeisje. De kalender met foto’s, waarin haar lichaam alleen werd bedekt door een visnet en haar (toen nog) lange haren, had hoge ogen gegooid. Berlusconi was zeer van haar gecharmeerd: in 2006 zei hij op een feest dat als hij niet al bezet was, hij onmiddellijk met haar zou trouwen. Waarop zijn echtgenote een boze brief in de krant liet publiceren, waarin ze excuses van hem eiste.

Het was voor velen zonneklaar: Carfagna had haar positie –eerst als parlementslid, daarna als minister– te danken aan het feit dat ze beeldschoon is en het met de premier had gedaan. „Ik was diep beledigd, en veel vrouwen met mij”, zegt sociologe Chiara Saraceno. „Afgezien van het feit of ze nou wel of niet iets heeft uitgespookt met Berlusconi, vind ik het een schande dat hij zo’n incompetente vrouw op Emancipatiezaken heeft gezet. Dat bevestigt dat het een symbolisch ministerie is. Had hij nou echt geen kundige vrouw kunnen kiezen?” Berlusconi benoemde overigens in zijn kabinet slechts vier vrouwen (van de 21 ministers), en ook nog op de minder zware posities.

Carfagna kan nog zo hard werken, Saraceno blijft haar ongeloofwaardig vinden. „Als ze het over prostitutie heeft en zegt dat het verkeerd is om je lichaam te verkopen, denk ik: ’Maar dat deed jij ook!’”

In de zomer ging het gerucht dat er een telefoongesprek van Berlusconi was afgeluisterd waarin hij expliciet vertelde over Carfagna’s orale dienstverlening. Het is onbekend of die opnames echt bestaan, ze zijn nooit gepubliceerd. Maar het zette de comédienne Sabina Guzzanti aan tot een frontale aanval. „Berlusconi, je seksleven interesseert me niet, maar je kunt niet iemand tot minister benoemen alleen omdat ze orale seks met je heeft gehad! En dan ook nog op Emancipatiezaken! Weg met die vrouw!” riep ze tijdens een politieke manifestatie.

Carfagna klaagde Guzzanti aan wegens laster (Guzzanti: „Ze vraagt een miljoen euro schadevergoeding, wat een tarieven heeft die vrouw!”) en werkte onverstoorbaar door, vastberaden te bewijzen dat ze wel degelijk een goede minister kan zijn. Pas vorige week sprak ze tijdens een talkshow over alle kritiek op haar. „Die aanvallen komen voort uit het seksisme dat in de politiek en op tv regeert. Ik ben een vrouw en dus denken ze dat ik dom ben. Als een vrouw carrière maakt, denkt men dat haar een gunst is verleend.” Sociologe Saraceno moet daar hard om lachen. „Met zo’n cv is Carfagna wel de laatste die kan klagen over seksisme.”