Keuze voor Aboutaleb mooi voor Rotterdam en goed voor het land

De stad die zes jaar geleden onder aanvoering van Pim Fortuyn in opstand kwam tegen de immigratiepolitiek, krijgt een Marokkaanse Nederlander als burgemeester. De keuze van de Rotterdamse gemeenteraad voor Ahmed Aboutaleb had niet spectaculairder kunnen zijn. Een burgemeesterskandidaat behoort natuurlijk in de eerste plaats te worden beoordeeld op bestuurlijke kwaliteiten, maar deze voordracht heeft een betekenis die veel verder reikt, vergelijkbaar met een verkiezing van Obama tot president van de Verenigde Staten. Het is een geweldige stap vooruit in het nationale integratiedebat.

Rotterdam kan zich intussen gelukkig prijzen met een man aan de Coolsingel die heeft laten zien dat hij over de nodige bestuurskwaliteiten beschikt. Misschien kwamen die kwaliteiten wel het beste tot uitdrukking, toen hij als wethouder van Amsterdam met de gevolgen van de moord op Theo van Gogh kreeg te maken. Hij kwam toen, zoals zoveel immigranten die integreren, tussen twee vuren, maar hij wist moedig en behendig een eigen positie op te bouwen. Aboutaleb zal dit vermogen nodig hebben in een Rotterdam dat sinds 2002 politiek scherp verdeeld is.

Een smetje op de voordracht is dat Aboutaleb na de christen-democraat Van der Knaap de tweede staatssecretaris van dit kabinet is die voortijdig naar een burgemeesterspost vertrekt. Nog niet zo lang geleden gold de staatssecretaris naar het woord van oud-premier Van Agt als ’de meest beklagenswaardige figuur in politiek Den Haag’, nu lijkt de functie een springplank naar bestuursposten elders. Dat is geen goede zaak.

Regering en Kamer onderschrijven wel steeds de regel dat een ambtsdrager voor de volle termijn wordt benoemd, maar er worden steeds vaker uitzonderingen toegestaan. Juist deze week werd ook beken dat het VVD-Kamerlid Kamp commissaris voor Bonaire, Sint-Eustatius en Saba wordt. Voor de meeste Kamerleden geldt dat zij op de slippen van hun lijsttrekker binnenkomen, maar Kamp laat de ruim 100.000 burgers in de steek die in 2006 een voorkeursstem op hem uitbrachten.

Voor de christen-democraat Leers is het sneu dat hij na de strijd om de burgemeesterspost Den Haag opnieuw in het zand bijt. Van hemzelf is de notie dat als je naar de eerste plaats dingt, het ook een eer is tweede te worden. Zo is het, zeker nu ook in de grote steden de gemeenteraden de keuze naar zich toe hebben getrokken. De Kroon doet nog formeel een strik om de keuze, maar intussen is de getrapt gekozen burgemeester een feit.