Aanstekelijke ’Kruistocht in Spijkerbroek’

Een uit de kluiten gewassen amateurclub is de Stichting Nationaal Jeugd Musical Theater. Groot en ambitieus (ruim 80 voorstellingen) met een professioneel promotiebureau om de pers op de hoogte te stellen dat Dré Hazes jr. een rolletje speelt.

Nationaal Jeugd Musical Theater met ’Kruistocht in Spijkerbroek’; t/m 7 juni www.kruistochtdemusical.nl

En op de première hintte de woordvoerder vast dat ze een musicalaward verdienen voor de grootste Nederlandse reizende musical ooit. Een beetje hoog van de toren geblazen voor een voorstelling met zeventig kinderen en enkele volwassen acteurs. Is het alle commotie waard?

’Kruistocht in Spijkerbroek’ is groots opgezet en zit gelikt in elkaar. Er zijn grote effecten die sterk werken: knallende bommen, witte rookpluimen, licht- en geluidseffecten voor regen, onweer en knetterend vuur en tussendoor professionele animatiefilmpjes. Daar pakken ze het publiek mee in.

Het verhaal, dat dichter bij het boek blijft dan de film uit 2006, spreekt tot de verbeelding: de 15-jarige Dolf gaat met een tijdmachine terug naar 1212 en kan per ongeluk niet meer terug. Hij komt terecht in een immense kinderkruistocht, die geleid wordt door een corrupte monnik die de kinderen als slaven wil verkopen. Dolf redt deze kinderen en wordt de grote held.

De muziek van Jeroen Sleyfer – op tape – is niet heel bijzonder, maar een enkele melodie blijft wel hangen. En het is effectief: vol opstuwende volumes die de spanning erin brengen en verstilling voor de nodige emoties. Ook de teksten zijn weinig creatief, maar ze zijn duidelijk en ze werken.

Er zijn soms trage scèneovergangen, en het acteerniveau is niet altijd even sterk. Ger Savelkoul (Dolfs vriend Leonardo) en Dieter Troubleyn (de eerlijke Dom Thaddeus) zijn het sterkste door hun evenwichtige spel. Timo Descamps (Dolf) doet het leuk, maar in het begin is hij een té laconieke coole knakker van wie je nauwelijks voelt dat hij bang is. Later krijgt hij meer diepgang.

En dan de kinderen. Het lijkt overdreven: zeventig kinderen op het toneel. Maar ze zijn functioneel en stuk voor stuk staan ze zelfverzekerd op de planken. De choreografieën zijn heel simpel, en de kinderen voeren ze goed gedrild en vol overtuiging uit. Ze strompelen gepijnigd tijdens de kruistocht. Ze stappen elegant rond in de hofzaal en wanneer ze strijdbaar moeten zijn, stralen ze kracht en hoop uit. Geweldig inspirerend om naar te kijken. Een indrukwekkende kindermassa, die aanstekelijk werkt voor de kinderen in de zaal: die willen nu vast ook allemaal theater maken. Het blijft een amateurproductie, maar wel de meest professionele in zijn soort.