Wachten op nieuwe Palestijnse volksopstand

Binnen de VN is een meerderheid voor erkenning van Palestina. Maar de VS en Europa durven niet.

De Palestijnse president Abbas stelt voor dat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een onafhankelijk Palestina erkent op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Je zou verwachten dat zo’n verzoek op weinig internationale problemen zou stuiten want de hele wereld vindt immers al jaren dat er een onafhankelijk Palestina moet komen.

Dat Israël het idee van Abbas niet ziet zitten, komt nauwelijks als een verrassing want de rechts-religieuze regering van premier Netanjahoe wil zo lang mogelijk elke beslissing over een Palestijnse staat uitstellen in de hoop dat van uitstel afstel komt. Maar Obama? En de EU? En Hamas? Allemaal zeggen ze ’ja’ tegen een Palestijnse staat, maar met de toevoeging: ’niet nu’. Vreemd.

Na 42 jaar Israëlische bezetting en 16 jaar oeverloze vredesonderhandelingen is de reactie van Obama en de EU: meneer Abbas, de tijd is nog niet rijp om nu eenzijdig een onafhankelijk Palestina uit te laten roepen door de Veiligheidsraad. Het Westen hoopt nog altijd, tegen beter weten in, dat Palestijnen en Israëliërs aan de onderhandelingstafel zelf tot een vreedzame oplossing komen.

En wat doet Israël? Dat gaat ondanks alle internationale protesten onverschrokken door met het slopen van Palestijnse huizen, uitbreiden van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, en met het creëren van voldongen feiten in bezet Oost-Jeruzalem.

Een hoofdstuk apart is de reactie van Hamas, die in 2007 met militaire middelen de macht heeft gegrepen in Gaza en prominente aanhangers van de Fatahpartij van Abbas heeft gearresteerd, verdreven en vermoord. Hamas is tegen het uitroepen van een onafhankelijk Palestina dat beperkt blijft tot de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Deze islamitische beweging vindt nog altijd dat heel Palestina bevrijd moet worden, waarbij geen plaats is voor een onafhankelijke Joodse staat.

Het plan van president Abbas om aan de Veiligheidsraad de erkenning voor te leggen van een onafhankelijk Palestina heeft steun van de Arabische liga, en is ingegeven door wanhoop en teleurstelling. Abbas is niet alleen wanhopig vanwege de vergeefse Arabische pogingen om een verzoening te bereiken met Hamas, maar vooral ook door de voortschrijdende Israëlische nederzettingenbouw. De president is bovendien bitter teleurgesteld in Obama, die weliswaar de nederzettingenbouw veroordeelt maar in de praktijk Israël geen strobreed in de weg legt.

Als de Veiligheidsraad het voorstel van Abbas zou aanvaarden, dan kan het nieuwe Palestina rekenen op erkenning door een grote meerderheid van de 192 VN-lidstaten. De Israëlische bezetting van Palestijns grondgebied wordt dan een bezetting van een buurland met alle internationale gevolgen van dien.

Het is hoog tijd, dat de internationale gemeenschap klare taal spreekt en Israël duidelijk maakt dat nederzettingenbouw in bezet Palestijns gebied niets anders is dan puur kolonialisme. Voor de meeste Israëliërs zal dat als een volslagen verrassing komen, omdat de wereld en vooral de VS al tientallen jaren verzuimt man en paard te noemen.

De honderdduizenden kolonisten die met financiële steun van de overheid in het bijbelse Judea en Samaria (Westelijke Jordaanoever) zijn gaan wonen, zullen eindelijk worden geconfronteerd met een realiteit die wordt verdrongen. Namelijk dat ze in illegaal gebouwde dorpen leven in zogenaamd bijbels gebied.

Een unilaterale erkenning van Palestina door de Veiligheidsraad zal tot grote onrust leiden binnen Israël, en wellicht tot nog meer gewelddadige confrontaties van Israëlische kolonisten en leger met de Palestijnse bevolking op de Westoever. Bovendien is te verwachten dat een meerderheid van de Israëliërs zich eensgezind achter de regering-Netanjahoe zal scharen, omdat de Joodse staat in een international isolement terecht komt dat als hoogst bedreigend zal worden ervaren.

Maar helaas ziet het er vooralsnog naar uit, dat Abbas tevergeefs aanstuurt op een spoedige erkenning van Palestina. De internationale gemeenschap is te zeer beducht voor de onrust die zo’n stap teweeg kan brengen in het Midden-Oosten. Daarom wordt nog steeds alle hoop gevestigd op hervatting van Palestijns-Israëlische vredesbesprekingen.

Als die hoop opnieuw ijdel blijkt te zijn, dan moeten Obama en de EU niet vreemd opkijken als een nieuwe, derde Palestijnse intifada uit zal breken.