Een duur parlement

Het Iraakse parlement heeft de parlementsverkiezingen gered door het aantal zetels van 275 te verhogen naar 325. Na weken van gesteggel is iedereen blij. Er is zelfs een nieuwe voorlopige verkiezingsdatum: 27 februari 2010.

Het was een hele bevalling, de nieuwe Iraakse verkiezingswet die de verkiezingen van een nieuw parlement in Bagdad mogelijk moesten maken. Maanden is er ruzie gemaakt, en uiteindelijk ging er een veto over het compromis dat was bereikt. De soennitische vice-president was ontevreden omdat er te weinig kans was voor de 2 miljoen meest soennitische vluchtelingen buiten Irak om hun stem uit te brengen.

Ook de Koerden waren ontevreden, omdat het aantal stemmen was afgeleid van het aantal VN-voedselbonnen – en dat aantal verouderd is in het welvarende Koerdistan waar velen geen bonnen meer hebben. Beide partijen zijn tevreden over het jongste compromis dat het aantal parlementszetels verhoogt: meer voor de minderheden, meer voor de Koerden.

Maar de oplossing heeft een prijs. Of beter: een prijskaartje. ,,Iedereen is blij, behalve ik’’, zei een Iraakse vriend tegen me, ,,want de Irakezen gaan dit betalen. Ieder lid van het parlement krijgt ongeveer 30.000 dollar per maand, en een pensioen na vertrek van tachtig procent van dat salaris. Reken maar uit wat dat voor die extra 50 parlementariers betekent.’’ Ik kan die cijfers niet terugvinden, maar hij is een kritisch TV-kijker en meestal goed geinformeerd, dus ik vertrouw hem. Alleen aan salarissen zou de Iraakse staat alleen al 1,5 miljoen dollar per maand extra kwijt zijn, en dat is 18 miljoen dollar per jaar.

,,Plus een stuk land voor iedere parlementarier, op een mooie locatie in Baghdad, met een waarde van ongeveer een miljoen dollar’’, vervolgt hij. Nog eens 50 miljoen dollar, dus. ,,Er komt een dag dat we wakker worden en dat Bagdad bezet zal zijn door ex-parlementariers’’, grapt hij, met een ondertoon van ernst.

Het is een duur akkoord, en er is veel op af te dingen. Maar het is er, en het is via discussies en onderhandelingen bereikt, en niet via geweld. Dat mag in Irak wel in de krant, en dat is waarom er bijna alleen positieve reacties zijn. Zoals de felicitaties van Ad Melkert, de voormalige PvdA-voorman die nu Unami leidt, de VN-missie in Irak.

Het is voor het eerst dat Melkert in het nieuws komt in zijn nieuwe functie, die hij sinds de zomer bekleedt. Het is niet duidelijk of hij persoonlijk betrokken is geweest bij de onderhandelingen, maar zeker is dat de VN samen met de VS een belangrijke rol hebben gespeeld in het proces naar een oplossing. ,,Hoewel het debat soms heftig was, is het altijd met waardigheid gevoerd en heeft zich beziggehouden met het democratische en politieke proces in Irak’’, aldus Melkert in een persbericht.

Door al het gesteggel is een verkiezingsdatum in januari niet meer mogelijk, omdat er onvoldoende tijd is voor de voorbereidingen, maar volgens Melkert moet het mogelijk zijn om ze op 27 februari te houden. Dat is een maand vertraging, maar die maand kan gevolgen hebben voor het vertrek van de Amerikaanse troepen uit Irak. De terugtrekking van de meerderheid van de 120.000 soldaten zou 60 dagen na de verkiezingen moeten beginnen, en volgens de oorspronkelijke planning in augustus 2010 afgerond zijn. Of die datum ook een maand verschuift, is nog onduidelijk. Maar premier Al-Maliki liet onmiddellijk blijken dat hij dat onwenselijk zou vinden.

Tot die tijd zou het Amerikaanse leger nog worden ingezet om het geweld tegen te gaan. Ze konden echter niet voorkomen dat gisteren op een schoolplein in Bagdad een bom ontplofte. Onder de 9 doden en 52 gewonden waren vooral kinderen tussen de 6 en de 12 jaar oud.