Wanneer vertel ik dat ik niet de biologische vader ben?

Beste Beatrijs, Mijn vriendin en ik hebben elkaar leren kennen, toen ze zwanger was van iemand die toen al uit haar leven was verdwenen. We gingen samenwonen, ik was bij de geboorte van haar dochter (nu twee jaar) en we hebben sindsdien samen voor haar gezorgd.

Zij heeft haar echte vader nooit gezien en weet ook niet dat die bestaat. Zij ziet mij als haar papa en ik zie haar als mijn dochter. Binnenkort zal haar (half)broertje worden geboren. We vragen ons af: wanneer is het nou het juiste moment om haar te vertellen dat ik niet de biologische vader ben?

Zorgvader

Beste Zorgvader,

Een tweejarige is te jong om te worden geattendeerd op het verschil tussen een biologische en een praktijkvader. Wanneer er sprake was geweest van een scheiding met bezoekregeling, zou dat anders liggen, maar nu de biologische vader op geen enkele manier een rol in haar leven speelt, is het onderscheid tussen u en hem te abstract om uit te leggen. Vooralsnog gedraagt u zich als haar vader, dus bent u dat ook voor haar. Ik denk dat een goed moment om haar afwezige vader aan de orde te stellen zich voordoet wanneer zij uit zichzelf iets vraagt over voortplantingszaken. Dat zal niet op heel korte termijn gebeuren. Ook al weet ze dat ze binnenkort een broertje krijgt, ze beseft nauwelijks wat zwangerschap is, laat staan hoe die tot stand komt. Een dikke buik zegt een tweejarige niets, zoiets valt haar niet eens op. De geboorte van haar broertje is in ieder geval geen goede aanleiding om uw dochter van haar afstamming op de hoogte te brengen, want gezinsuitbreiding is altijd een beetje bedreigend voor een ouder kind en dan moet ze niet extra worden buitengesloten door aan de relatie met haar vader te tornen.

Als ze een jaar of vier, vijf is, zal ze vragen waar baby’s vandaan komen en hoe die in de buik terechtkomen. Of de voortplanting komt toevallig ter sprake via iets wat ze op tv ziet of van anderen hoort. Dat is het aangewezen moment waarop u en uw vriendin tegen haar kunnen zeggen dat zij wel in haar mama’s buik is gegroeid, maar dat iemand anders het zaadje erin heeft gestopt. Waarschijnlijk zal dit feit haar dan nog steeds weinig zeggen, maar dat geeft niet, want ze kan er altijd later op terugkomen. Belangrijk is dat de informatie niet geheim moet worden gehouden voor haar, maar ook dat ze er niet mee moet worden lastiggevallen, als ze het nog niet kan vatten. Een vuistregel is dat elke vraag die het kind stelt op welke leeftijd dan ook, eerlijk moet worden beantwoord in termen die het kind kan begrijpen. Hoe meer mensen op de hoogte zijn van het feit dat zij een andere biologische vader heeft, hoe eerder haar daarover iets ter ore zal komen en hoe eerder zij vragen zal stellen. Dat ze bij zo’n gesprek gerustgesteld moet worden dat de man die zij kent als haar vader net zo veel van haar houdt als andere vaders van hun dochters, spreekt verder vanzelf.

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van eind twintig en vraag me af of het onbeleefd is om onverwacht voor iemands deur te staan. Af en toe bel ik wel eens spontaan bij iemand aan. Zo heb ik een tante die in het centrum van de stad woont. Vroeger sprong ik daar wel eens binnen als ik in de buurt was, gewoon om hallo te zeggen. Dat gebeurde hooguit drie keer per jaar, dus echt overdreven was het niet, dacht ik. Nu heeft ze mij laten weten dat ik vooraf moet bellen. Ik sta ook wel eens onverwacht bij andere mensen voor de deur, gewoon omdat ik van spontaan zijn houd. Ben ik onbeleefd bezig?

Onverwacht bezoek

Beste Onverwacht bezoek,

Hoe closer de relatie, hoe makkelijker je onverwacht kunt aanbellen. Hoe ouder mensen worden, hoe minder prijs ze erop stellen om onverwachts bezoek te krijgen. Verder zijn er mensen die van nature open staan voor onverwacht bezoek, en je hebt mensen die er niets van moeten hebben, ook al ben je bij wijze van spreken hun zuster.

In hoeverre uw gewoonte om mensen te overvallen met uw aanwezigheid onbeleefd is hangt af van de persoon en van de relatie die u met hem of haar hebt. Ik zou zeggen: beperk uw spontane bezoekjes tot die mensen van wie u absoluut zeker weet dat ze u te allen tijde met open armen zullen ontvangen. Alle anderen kunt u beter eerst even bellen om te vragen of het gelegen komt. In deze tijd van mobiele telefoons is dat een kleine moeite.

Beste Beatrijs,

In mijn buurt lopen veel katten rond. Mijn buurvrouw geeft ze te eten in haar achtertuin. Tot mijn ongenoegen eet mijn kat ook bij haar. Deze zomer ben ik mijn andere kat kwijtgeraakt door vergiftiging. Ik weet niet wie dat gedaan heeft, waarschijnlijk iemand uit de buurt met een hekel aan katten. Graag zou ik mijn kat dan ook zelf genoeg willen voeren, maar dit lukt niet doordat de buurvrouw voer in de achtertuin neerzet. Ik wil hem niet binnenhouden, omdat ik vind dat een kat naar buiten hoort te kunnen. Hoe kan ik mijn buurvrouw zo ver krijgen dat ze hiermee ophoudt?

Kat eet van twee walletjes

Beste Kat eet van twee walletjes,

Voer een gesprek met de buurvrouw en vraag haar vriendelijk doch dringend of ze alsjeblieft wil ophouden met het voeren van katten die niet van haar zijn. Breng die vergiftigingszaak niet ter sprake. De buurvrouw als kattenliefhebster zal niet schuldig zijn, maar als u het erover gaat hebben, denkt ze misschien dat zij door u wordt verdacht. Geef maar één argument: u wilt niet dat uw kat te veel eet. Overgewicht is een probleem onder huisdieren. Ongeveer een derde van de honden en katten in Nederland is in navolging van de baasjes en vrouwtjes te dik. Vertel uw buurvrouw dat u de voedselinname van uw kat zelf wilt bepalen, omdat u wilt vermijden dat de kat te dik wordt en daardoor ongezond, zodat u op kosten gejaagd wordt bij de dierenarts. Doe een beroep op haar gezond verstand en vraag haar medewerking om ervoor te zorgen dat uw kat alleen bij u eet.