Onze schoondochter bederft de sfeer

Beste Beatrijs, Onze zoon van 28 woont sinds een jaar samen met zijn vriendin van 22. Ze zijn van plan om volgend jaar te trouwen. Wij zien het stel ongeveer een keer per maand, als ze bij ons langskomen en een hapje mee-eten. Wat ons opvalt, is dat zij regelmatig onaangename opmerkingen tegen hem maakt.

Hij sust het dan zo’n beetje. We vinden het vervelend dat de maaltijd voor ons verstoord wordt door haar gevit. Wat moet ik doen? Bespreek ik het met mijn zoon? Vraag ik tijdens het eten aan haar of ze alsjeblieft een beetje aardig wil doen? Of moet ik het negeren en denken ’Straks zijn ze weer weg’? Mijn man vindt dat ik me er niet mee moet bemoeien, omdat dat niet goed is voor de onderlinge verhoudingen.

Schoondochter bederft de sfeer

Beste schoondochter bederft de sfeer,

Belangrijker dan het feit dat uw maaltijd wordt verstoord, is de mogelijkheid dat uw zoon weleens de verkeerde partnerkeuze gemaakt zou kunnen hebben. Dat is dan ook het onderwerp dat u met uw zoon zou moeten bespreken, en niet uw eigen ongenoegen. Maak een aparte afspraak met uw zoon, zonder uw man en zonder zijn vriendin erbij. Begin uw gesprek met de omineuze formule ’Ik wil me nergens mee bemoeien, maar’. Laat een stilte vallen en kom daarna ter zake. Vraag hem of hij gelukkig is met zijn vriendin en of zij degene is met wie hij de rest van zijn leven wil delen. Als hij zegt ’Ja, hoezo?’, dan stelt u haar vitterige gedrag aan de orde en u vraagt hem wat hij daarvan vindt. Het aan- of afvallen van de partner ten overstaan van andere mensen is vernederend en uitgesproken onaangenaam gedrag. In goede relaties gebeurt dat niet. Dergelijke ongegeneerde agressie doet het ergste vrezen over vriendins gedrag in privéomstandigheden. Houd uw zoon voor dat een huwelijk niet bedoeld is om elkaar het leven zuur te maken en dat hij nog steeds de vrijheid heeft om zich uit de voeten te maken. Als uw zoon afwijzend reageert in de trant van ’Waar bemoei je je mee, er is niets aan de hand’, dan geeft u toe dat hij natuurlijk zijn eigen leven moet leiden en zijn eigen beslissingen moet nemen, maar dat u het uzelf voor eeuwig kwalijk zou nemen, als u deze zorg niet met hem had gedeeld.

Beste Beatrijs,

Voor controle ga ik naar de tandarts. In de wachtkamer klinkt onaangename, luide stampmuziek die niet echt rustgevend lijkt voor nerveuze patiënten. Dezelfde muziek klinkt in de behandelkamer, en na de begroeting vraagt de tandarts of er nog klachten zijn. Ik zeg: ’Nou, alleen de muziek misschien.’ ’Ja, die staat wel wat hard’, zegt de tandarts, en verdwijnt om hem zachter te zetten. Teruggekeerd vult hij aan: ’Maar ik zet niets anders op, want hier werk ik prettig bij en u bent hier maar vijf minuten.’ Ik zag af van verdere discussie, maar ik vind nog steeds dat zulke stampmuziek niet hoort in een wachtkamer van een tandarts en dat zijn antwoord op mijn voorzichtige kritiek evenmin gepast is. Wat vindt u?

Herrie bij de tandarts

Beste herrie bij de tandarts,
In Amerikaanse gevangenissen in Irak werden krijgsgevangenen bij wijze van foltermethode blootgesteld aan harde muziek. Dat geeft te denken over überhaupt de aanwezigheid van muziek in de openbare ruimte. Er bestaat geen enkele muziek die naar ieders smaak is, dus er wordt altijd wel iemand ontriefd. Cafés en restaurants worden vrijwillig betreden en een loungemuziekje bij de kapper is ook nog wel draaglijk. Maar openbare ruimtes waar mensen niet voor hun plezier zitten, zoals wacht- en behandelkamers van (tand)artsen, moeten niet worden opgetuigd met de functie van discotheek. Voor patiënten die een hekel hebben aan wat er toevallig opstaat, betekent het nodeloze overlast. Werkers in de zorg zouden de beleefdheid moeten opbrengen om hun werk in stilte te doen en geen patiënten te terroriseren met hun narcistische behoefte aan muziek. Ik raad u aan een andere tandarts te zoeken.

Beste Beatrijs,

Elk jaar vier ik sinterklaas met de familie van mijn vrouw: haar broer en zussen plus aanhang. Er zijn lootjes getrokken voor de surprises en gedichten, en het zijn altijd gezellige bijeenkomsten. Voor de cadeaus wordt een maximum geldbedrag gehanteerd en kinderen krijgen van hun ouders wat extra cadeautjes. Daarnaast kopen mensen in toenemende mate buiten het lootje om voor iedereen een cadeautje, veelal vergezeld van een gedicht. Met een gezelschap van negen volwassenen en vier kinderen betekent dat zeker een heerlijk, maar vooral ook langdurig avondje. Het is jammer te zien dat na middernacht de pakjes met steeds minder enthousiasme in ontvangst worden genomen en dat gedichten enigszins futloos worden voorgedragen. Hoe kan deze uit enthousiasme geboren trend worden gekeerd zonder dat degene die deze kwestie aansnijdt als een ondankbare spelbreker wordt gezien?

Sinterklaas houdt geen maat

Beste sinterklaas houdt geen maat,

Wat u beschrijft, klinkt inderdaad nogal overdadig. Wanneer er meer dan 120 cadeautjes doorheen gejaagd moeten worden, begint de sinterklaasviering op lopendebandwerk te lijken, en gaat zelfs het briljantste gedicht ten onder in de massa. Ook schuilt er een element van tegen elkaar opbieden en vooral niet achter kunnen blijven in de gewoonte dat iedereen iets voor iedereen koopt. Het lootjessysteem garandeert dat alle aanwezigen ten minste een cadeautje/surprise plus gedicht krijgen. Voor volwassenen zou dat genoeg moeten zijn. Voor hen schuilt de sinterklaasvreugde toch niet in het vergaren van materie? Kinderen kunnen meer krijgen, want tenslotte is het een kinderfeest. Als volwassenen slechts één keer aan bod komen via degene die hun lootje heeft getrokken terwijl de kinderen meer cadeautjes kunnen uitpakken, zal de avond minder lang duren. Bespreek het met de andere sinterklaasvierders, maar bedenk wel dat u met schoonfamilie hebt te maken. Wellicht is de manier waarop het nu gaat een jarenlange traditie waarvan ze niet af willen stappen. Als uw vrouw uw gevoelens deelt, is zij de aangewezen persoon om een balletje op te gooien bij haar familie om een en ander in te dammen. Maar als zij het allemaal prachtig vindt, kunt u het wel vergeten.