Turkse vlaggen aan de straatstenen niet kwijt te raken

weblog Zij volgen de politieke ontwikkelingen in het land veel meer op de voet dan welke correspondent dan ook; de vlaggenverkopers in Turkije.

Er gaat geen enkel politiek gevoelig issue voorbij of ze verrijzen als paddenstoelen in de straten van de steden. Want de doorsnee Turk is ultra-nationalistisch, vindt al gauw dat de eenheid van zijn land in gevaar is, denkt dat de rest van de wereld tegen Turkije is en koopt een vlag op straat om uiting te geven aan zijn boosheid.

Het zijn niet de rijkste mannen die het land kent, de vlaggenverkopers. Maar dankzij hun vele patriottistische landgenoten hebben ze de afgelopen jaren een belegde boterham kunnen verdienen voor hun gezinnen.

Maar de gewone Turk verandert de laatste tijd. En dat kun je zien aan de zure gezichten van de vlaggenverkopers. ,,De PKK-terroristen zijn als helden binnengehaald in het land, maar toch kopen de mensen geen vlaggen. Zelfs mijn vaste klanten hebben niet gekocht deze keer”, aldus een zeer chagerijnige vijftiger met tientallen maan- en sterafbeeldingen aan stokken op zijn rug.

De politieke sfeer zou dezer dagen meer dan perfect moeten zijn voor de vlaggenverkopers. Niet alleen de PKK-militanten zijn door duizenden Koerden als helden binnengehaald in het land, maar Turkije wordt ook vrienden met aartsvijand Armenië. De grens tussen de twee landen gaat naar verwachting eind dit jaar open.

Maar waarom verviervoudigt de omzet van de vlaggenmannetjes dan niet? De verbitterde vlaggenverkoper zegt: ,,De mensen hebben de hoop opgegeven. Premier Erdogan blijft zijn zin doorzetten. Al sinds zijn aantreden, dus acht jaar lang, hangen mensen vlaggen aan hun ramen en op hun balkons. Wat hebben ze kunnen veranderen? Niets.”

Ik vraag hem of hij geen Armeense vlaggen te koop heeft. Niet alleen hij, maar ook Atatürk, vader der Turken, met zijn afbeelding op een van de vlaggen, fronst de wenkbrauwen. De vlaggenverkoper brult: ,,Op de dag dat in dit land Armeense vlaggen worden verkocht, spring ik van de hangbrug in het water van de Bosporus.”

Hij loopt door. Een toerist koopt even later een kleine vlag om als souvenir mee te nemen naar Duitsland. De diepe rouw waar de nationalistische Turken in gedompeld zijn hangt in de straten. Dezer dagen geen beleg op het brood van de kinderen van de vlaggenverkopers.