Misère

opinie Op de Misère-index – de schaal van Richter voor ongelukkigen, zeurkousen en gefrustreerden – scoort Nederland een ongekende Nirvana van blijdschap en extase.

Bijna nergens in Europa zijn mensen zo gelukkig en tevreden als in Nederland volgens het rapport van de Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). En geef de geënquêteerden ongelijk. Net als zij voel ik me gelukkig tot zeer gelukkig in dit land. Wel zou ik graag willen dat deze situatie in de toekomst gecontinueerd wordt maar vrees het tegendeel.

En juist hier raken we de paradox van een rapport dat menig lezer heeft verrast. Hoe kunnen Nederlanders zo gelukkig zijn en tegelijk pessimist over de toekomst? Of is de politieke ontevredenheid, die zich in een explosieve opkomst van de PVV manifesteert, grotendeels op lucht gebaseerd? Deze laatste aanname werd eergisteren door vooruitstrevend Nederland onmiddellijk omarmd. En terwijl men in de Rechtse Tempel chagrijnig zweeg, werd op het elektronische altaar van de Linkse Kerk feest gevierd. Zo op de Vara-site Joop die het nieuws van het SCP-rapport groot bracht onder de titel: ’Verdorie, Nederland minst ellendige land van Europa.’

Met andere worden: ’aanstellers en kankeraars van Nederland, er is geen redenen om ongerust te zijn, doorlopen alstublieft.’ Na een paar uur was het onderwerp vreemd genoeg alweer afgevoerd. Misschien was men er bij de Vara achtergekomen dat het SCP-rapport de huidige campagne van de omroep in feite logenstrafte.

Deze tevreden natie waar geluk en materieel welzijn toenemen en waar allochtonen steeds meer geaccepteerd worden, kan moeilijk rijmen met het schrikbeeld van de ’onrendabelen’ van Marcel van Dam: een egoïstische samenleving waar armoede toeneemt en verworpenen vertrapt worden. En wat moeten we met de alarmkreten van de laatste tijd die ons waarschuwen voor het walgelijke Nieuw Nederland vol onverdraagzaamheid? Was het wel nodig van de VPRO (’Buitenhof’) om ons wekenlang lastig te vallen met overbodige discussies over ’grimmig Nederland’? Blijft de vraag: hoe kan de partij der ontevredenen virtueel de grootste zijn terwijl gelukzaligheid het land in zijn greep heeft? Misschien omdat al die potentiële PVV-stemmers door angst en onzekerheid worden bevangen als het om de toekomst van hun kinderen of kleinkinderen gaat. Ze vrezen een toekomstige samenleving met een vervaagde identiteit waar cohesie verdwijnt en groepen zich op etnische en religieuze gronden afzonderen. Waar de pretenties van een steeds dominanter islam niet worden getemperd maar juist aangemoedigd.

Waar principes als vrijheid van meningsuiting, gelijkheid tussen man en vrouw of neutraliteit van de staat langzaam zullen vervagen. Ze zien nu al dat wie kritiek op die religie heeft beter een brigade bodyguards kan bestellen. Dat apart loketten en zwemlessen voor vrouwen worden getolereerd en ook aparte zitplaatsen in theaters. Dat in Amsterdam Sinterklazen met kruisloze mijter verschijnen. Dat zelfs linkse multiculti’s als Halsema erkennen dat de islam een probleem aan het worden is.

Daarom zijn ze bereid, hoe gelukkig ze nu ook mogen zijn, op die slechte politicus met knettergekke voorstellen te stemmen. Omdat ze niets beter om handen hebben om hun visionaire vrees te bezweren.