Ook beledigd

weblog Mijn zusters hebben afgelopen voorjaar voor het eerst in de moderne geschiedenis van Afghanistan hun stem verheven en hun vuisten gebald tijdens een demonstratie tegen de omstreden familiewet.

Ayatollah Mohseni, de hoogste sjiitische leider in Afghanistan, is door zijn aankondiging dat geen enkele autoriteit het recht heeft om deze familiewet te wijzigen of te herzien, de aanleiding geweest van deze protestmars. Deze controversiële geestelijke, die aan de ene kant vroomheid predikt en aan de andere kant een peperdure religieuze school ter waarde van miljoenen dollars heeft laten rijzen in Kabul (het geld zou hij hebben overgehouden uit de Jihad periode), is de belangrijkste opsteller van deze discriminerende wet.

Deze Ayatollah, die zich keurig aan de islamitische regels houdt door met vier vrouwen te trouwen, waarvan de vierde nog maar 14 jaar oud was tijdens het huwelijk, heeft in zijn wet ook nog de weg vrijgelaten om sigha – een tijdelijk huwelijk - te sluiten. Zou hij stijf van viagra vanuit zijn bed aan deze wet hebben gewerkt?

De gedachte dat wellicht deze pillen om de vier dagen in de stad Kabul worden uitgedeeld, kwam bij mij op toen ik kennis nam van het wetsartikel waarin geslachtsverkeer om de vier dagen als verplichting (voor de vrouw) werd gesteld. Want als deze vrome mannen door ouderdom niet eens in staat zijn om hun hoofden recht te houden, hoe kunnen ze dan in Allah’s naam hun‿ ?

Er was ook een pro demonstratie van leerlingen van de islamitische school “Khatem-ul Anbia”.

Tot mijn verbazing holden tussen de pro demonstranten ook een aantal vrouwen mee.

Tja, masochisten heb je overal.

De perversiteit en de deugden van deze ondeugden terzijde wil ik terugkomen op deze unieke protestdemonstratie.

Het was mooi om de boosheid en de woede op de gezichten van de Afghaanse vrouwen te zien bij het uitoefenen van hun democratisch recht: vrijheid van meningsuiting. Ze kwamen dapper, gewapend met rede en verstand, om duidelijk te maken dat het boerkatijdperk tot het donkere verleden behoort.

Nog mooier was de aanwezigheid van de sterke handen van de vrouwelijke politieagenten. Ze handhaafden de orde en maanden de mannen met baarden om zich keurig en fatsoenlijk te gedragen. Die mannen hebben zich zeker dubbel genomen gevoeld!

Het allermooiste was de angst in de ogen van de mannen, de pro’s van de nieuwe Afghaanse familiewet, tijdens deze demonstratie. Uit redeloosheid en radeloosheid gooiden ze kiezeltjes naar de demonstrerende vrouwen. Zou dat een verzachte vorm van de middeleeuwse gewoonte, steniging van vrouwen, zijn geweest? Of hebben ze op deze wijze zelfs afscheid genomen van deze barbaarse praktijk? Ik hoop het laatste.

Deze demonstratie liet duidelijk het begin zien van een nieuw tijdperk in het emancipatieproces van vrouwen in Afghanistan: vrouwen die niet langer als ondergeschikten wensen te worden beschouwd, vrouwen die mannen op hun gedrag aanspreken en hen duidelijk maken dat ze vroeg of laat terrein dienen prijs te geven op het gebied van hun masculiene dominantie.

Tijdens deze demonstratie zijn er ook harde woorden gevallen, godzijdank geen harde klappen. De woedende vrouwen hebben de geestelijken honden genoemd. In de Afghaanse cultuur een zware belediging. Honden zijn beesten: dol, onhygiënisch en horen niet in huis. De mannen met baarden waren beledigd.

Ik neem het mijn zusters kwalijk dat ze de arme honden in de stad Kabul niet hebben gevraagd wat zij ervan vonden om vergeleken te worden met vrouwenonderdrukkers.

Marianne Thieme zou het met mij eens zijn: waarschijnlijk zijn de honden van de stad ook beledigd.