Maarten!

Toen ik hoorde dat Maarten van Rossem het nieuwe nummer van zijn glossyblad Maarten! klaar had, rende ik met zeven euro op zak naar de sigarenboer. Ik ben namelijk dol op Van Rossem. Een historicus die de rol van mediaclown niet schuwt, is natuurlijk charmant.

Maar vergist u zich niet: tussen de vele oneliners en pipoteries van Maarten zitten soms pareltjes die na het proesten tot nadenken kunnen stemmen. Bovendien heeft de laatste Maarten! als thema ’verwilderd Nederland’.

Over Wilders wil ik vanuit beroepsmatig oogpunt natuurlijk alles lezen! Het personage is misschien grimmig en eendimensionaal maar fungeert hoe dan ook als een magneet van de tijdgeest. Met Maarten! op de knieën opengevouwen, bereidde ik me voor op een spetterende sessie ’botsing der meningen’ van een hoog intellectueel gehalte.

Maar na een kwartier moest ik aan het beademingstoestel worden gekoppeld. Dat krijg je als je per ongeluk in de muffe sacristie van de linkse kerk terecht ben gekomen, met alweer Halsema, Marijnissen of Spong achter de kazuifel. Zijn we in links Nederland het debat en de spetterende discussies verleerd? Overal zie je hetzelfde fenomeen optreden: lange rijen schuifelende progressieve kerkgangers op weg naar hun eigen gezegende sites, omroepen of bladen waar men zich met eigen soort achter zware deuren barricadeert. Daar komt geen spatje tegenlicht tussen.

De gemeente zit al jaren in het defensief en slaat bij het horen van de naam Knetter Geert onmiddellijk aan het bibberen. Maarten! is wel erg extreem hierin. Het blad wasemt angstzweet uit en heeft zelfs een vluchtrubriek bedacht voor het geval dat Wilders hier het voor het zeggen krijgt: ’Blijf ik in Nederland?’. Die vraag dient door prominente linkse kanunniken te worden beantwoord.

Wat is dit voor laf gedoe? Zodra Sauron uit Mordor in de verte huppelt, willen al die gemankeerde hobbits hun tafelzilver en Beatles-collectie inpakken om naar de Champs Elysées te emigreren. Het defaitisme van links is natuurlijk legendarisch: uit Kosovo! Uit Uruzgan! En nu: uit Nederland! En wij maar eenzaam en fier op de Grebbelinie blijven staan om met onze waterpistolen Blonde Geert te besproeien. Samen met Gerard Spong natuurlijk, want die wil zijn grachtenpaleis niet verlaten: ’Als ik Nederland daarom achter me zou laten, zou ik me een landverrader voelen’.

Niet leuk voor NRC-columnist Bas Heijne die het wel in zijn broek doet en zijn asielverzoek in Parijs zeg te willen indienen: ’Ja, ik weet het: de immigratieproblemen die hier spelen, spelen in Parijs nog sterker in de banlieues’. Precies, Basje: in Frankrijk sluimert nu al een burgeroorlog en het Front National is bezig aan een nieuwe opmars. Maar ik weet nog een leuke en ruime chalet in Gstaad om op adem te komen.

In het blad zegt Van Rossem tegen Halsema: ’Je hebt geen idee hoe ongelukkig ik me over Wilders voel’. Femke antwoordt: ’Ik heb ook momenten dat ik er persoonlijk ongelukkig van word’. Toe nou kameraden! Houd toch op met het gejammer van een slachtoffer. Een Prozacpilletje of twee en weer fris van de lever op de barricades!