Bang voor vleeshatende collega

Beste Beatrijs, Ik ben een man van midden twintig en ben onlangs als junior begonnen aan een nieuwe kantoorbaan. Ik zit bij een collega die voor mijn komst de kamer voor zichzelf had.

Tijdens de kennismaking kondigde zij enkele ’huisregels’ af, waarvan de meest opvallende is dat zij liever niet heeft dat ik vlees eet in haar bijzijn. Zij is namelijk veganistisch en kan de gedachte moeilijk verdragen dat naast haar iemand een dood dier zit te eten. De geur van ham, tonijn en dergelijke staat haar tegen. Aanvankelijk stelde zij voor dat ik haar van tevoren zou waarschuwen als ik iets met vlees wilde eten, zodat zij even een ommetje kon maken. Maar het voelt niet goed om als nieuwkomer mijn oudere collega weg te moeten sturen. Met als gevolg dat ik nooit meer iets vleesachtigs eet op kantoor. Op het werk is geen kantine. Ik werk liefst door tijdens de lunch, omdat ik het zo druk heb. Ik vind vleeswaren op mijn brood veel lekkerder dan honing of kaas. Melk, ei en kaas nuttig ik overigens wel in haar bijzijn, maar ook dit levert gefronste wenkbrauwen op. Omdat zij mijn voedselvoorkeuren barbaars vindt, roer ik het onderwerp eten liever helemaal niet aan. Ik wil de verder goede verstandhouding niet in gevaar brengen.

Bang voor vleeshatende collega

In z’n algemeenheid heeft uw collega natuurlijk geen poot om op te staan. Veganisme/vegetarisme is vooralsnog een kwestie van lifestyle die niet aan andere mensen kan worden opgedrongen. Uw collega is daarbij wel een heel erg sektarische richting ingeslagen. Je vraagt je af hoe zij nog kan omgaan met vrienden en familie die toevallig niet haar beginselen zijn toegedaan. Feestjes, etentjes, recepties – overal wordt zij ontriefd door carnivoren! Om over gewone restaurants maar te zwijgen. Zelfs winkelstraten of stationshallen moeten voor haar onverdraaglijk zijn wegens de dampen van shoarma, kroketten en gesmolten kaas die haar tegemoet slaan. Dat is enerzijds heel zielig voor haar, anderzijds gaat zij te ver om van u te eisen dat u zich aanpast aan haar buitensporige gevoeligheden.

U kunt twee dingen doen: vraag aan uw chef om overplaatsing naar de kamer van een andere collega of ga toch de confrontatie met haar aan en doe een beroep op haar redelijkheid. Zeg dat het u vreselijk spijt, maar dat de gedachte aan een toekomst van lunches met louter kaas en honing als broodbeleg u vreselijk terneerdrukt. Zeg tegen haar dat u ’s zomers best naar buiten wilt gaan, maar dat u het vernederend vindt om in dit seizoen uw lunch buiten in de kou of op de gang of op de wc te moeten gebruiken. Bied aan een luchtverfrisser te kopen met een geurtje van haar keuze en die om u heen te spuiten, zodra u uw lunchtrommeltje opent. Als ze desondanks een demonstratief ommetje gaat maken tijdens uw barbaarse schranspartij, moet ze dat maar doen. Zo lang duurt een bureaulunch ook weer niet.

Beste Beatrijs,

Om praktische redenen hebben mijn schoonouders de sleutel van ons huis. Ze zorgen voor de kat, als we op vakantie of een weekendje weg zijn. Wanneer ze bij ons langskomen, hebben ze de onhebbelijke gewoonte tegelijk aan te bellen en binnen te komen. Dit zit mij al een tijd dwars. Vorige week gebeurde het weer en in een impuls heb ik hen gevraagd om in het vervolg aan te bellen en te wachten tot mijn man of ik opendoen. Mijn schoonmoeder is nu kwaad en mijn echtgenoot ook. Misschien kwam mijn verzoek er bitsiger uit dan bedoeld. Maar afgezien daarvan: ik mag zoiets toch wel vragen?

Zomaar binnenlopen

Niemand mag zonder toestemming andermans huis betreden. Het is handig als een vertrouwd persoon over uw huissleutel beschikt, zodat u uw huis in kan wanneer u uw eigen sleutel kwijt bent, maar sleutelbeheerders mogen zich nooit op eigen initiatief toegang verschaffen.

Het is buitengewoon vervelend als mensen ineens onaangekondigd in je huiskamer staan, ook al hebben ze aangebeld. U heeft het gelijk geheel aan uw zijde, maar zoals u al schreef: waarschijnlijk was uw toon te bozig. Bied uw excuses aan uw schoonouders aan dat u bent uitgevallen, maar houd vast aan uw standpunt: niet onuitgenodigd binnenstormen. Bespreek dit ook met uw man. Betuig uw spijt dat u zijn ouders heeft afgesnauwd, maar houd verder voet bij stuk. Vraag aan uw man hoe hij het zou vinden als hij in zijn onderbroek in de keuken stond, en niet zijn maar úw ouders doken ineens met hallootjes achter hem op. Mensen mogen niet in hun eigen huis worden overvallen door bezoekers. Niet door buren, niet door vrienden, niet door familieleden, en dus ook niet door (schoon)ouders.

Beste Beatrijs,

Een paar maanden geleden is de relatie van mij (vrouw van 28) en mijn vriend beëindigd. Sindsdien ben ik weer single. Ik kreeg een uitnodiging van een verre vriendin, die ik niet meer zo vaak zie, om als daggast aanwezig te zijn op haar huwelijk. Buiten het bruidspaar ken ik daar waarschijnlijk niemand. Kan ik er zonder meer van uitgaan dat ik bij gebrek aan partner een vriendin mee kan nemen? Wanneer ik dit aan de ceremoniemeester vraag, ben ik bang dat hij dit met het bruidspaar gaat overleggen, en ik wil hen niet voor een ongemakkelijke keuze stellen.

Liever met z’n tweeën

Als u het gaat vragen, zullen ze wel zeggen dat u iemand mee mag nemen, maar ik raad u aan om er alleen heen te gaan. Waarom zou uw vriendin een hele dag willen besteden aan een bruiloft van mensen die ze niet kent en met wie ze niets te maken heeft? Haar enige functie zou zijn om u gezelschap te houden. Zelf heeft ze daar niets te zoeken. U kent in ieder geval het bruidspaar, dus u heeft voldoende aanknopingspunt om met andere bruiloftsgasten in contact te treden. In uw eentje kunt u veel makkelijker opereren dan wanneer u een vriendin in uw kielzog meevoert, en wie weet wat voor begeerlijke vrijgezellen u nog tegenkomt.